่วิธีนี้ไร้ผล เพราะหลินต้าเม่ยสงสัยว่าพวกนางกำลังเล่นลูกไม้อะไรอยู่ รู้สึกว่าน้องสาวไม่ ‘เคารพ’ ตนเอง ถ้าพวกนางเคารพนางจริง ๆ คิดว่านางเป็นพี่ใหญ่จริงก็คงจะเชื่อฟังนางแล้ว
“แม่ตายแล้ว พวกเจ้าไม่แจ้งข้า แต่มาบอกข้าเอาตอนฝังศพไปแล้ว”
“พอข้ามาก็บอกว่าท่านพ่อฆ่าท่านแม่ จะส่งเขาเข้าคุก พวกเจ้ายังคิดว่าข้าเป็นพี่ใหญ่ของพวกเจ้าอยู่หรือไม่?”
“ข้าพูดอะไรพวกเจ้าก็ไม่ฟัง พวกเจ้ารังเกียจข้าใช่ไหม คิดว่าข้าไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับพวกเจ้า?”
……
หลินต้าเม่ยคาดคั้นถาม ร้องคำรามเสียงดัง รู้สึกว่าความยากลำบากของตัวเองถูกคนอื่น ‘มองข้าม’ ไป
บ้านแม่สามีไม่มีใครสนใจความเป็นความตายของนาง บ้านเดิมก็ไม่มีใครใส่ใจความยากลำบากของนาง โลกนี้เป็นอะไรไป นางเป็นเพียงส่วนเกินเช่นนั้นหรือ?
ในเมื่อนางเป็นส่วนเกิน แล้วทำไมตอนแรกบิดามารดาต้องให้นางเกิดมาด้วย?
“ฮือ ๆๆ…ทำไม? ทำไมพวกเจ้าไม่สนใจข้า”
“ข้าเป็นตัวอะไร? ข้าเป็นตัวอะไรกันแน่?”
หลินต้าเม่ยกุมศีรษะนั่งลงร้องห่มร้องไห้บนพื้น
หลินซื่อ หลินซานเม่ย และหลินซื่อเม่ยสัมผัสได้ถึง ‘ความผิดปกติ’ ของพี่ใหญ่ พวกนางพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ แต่ที่น่าเสียดายก็คือคนบางคนไม่ฟังพวกนางเลยสักนิด เอาแต่ร้องไห้พึมพำกับตัวเอง ราวกับหลุดไปอยู่ในอีกโลกหนึ่ง
นางดำดิ่งอยู่ในโลกของตัวเอง ไม่ได้ยินเสียงจากภายนอกเลยแม้แต่น้อย
“พี่รอง…” หลินซื่อเม่ยค่อนข้างหวาดกลัว นางดึงแขนเสื
