นและกันบ้าง หากน่าเสียดาย ป้าเจิงคลอดลูกชายให้สามีเพียงคนเดียว เหนือเกล้ายังมีแม่สามีควบคุมอยู่ แม้นางจะรู้ว่าหลินหมู่ลำบากแต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้
ถ้าไม่ใช่เพราะการตายของหลินหมู่ทำให้นางนึกถึงความสัมพันธ์ฉันพี่น้องในอดีต คาดว่าคงไม่มีเวลามาสนใจเรื่องในครอบครัวผู้อื่นแล้ว
“ท่านป้า ท่านอย่าถามเลย ท่านจุดธูปแล้วก็กลับไปเถอะเจ้าค่ะ ต่อไปก็ไม่ต้องมาหาพวกข้าที่หมู่บ้านสกุลหลินอีกแล้ว ถ้าอยากมาเยี่ยมจริง ๆ ก็ไปหาพวกข้าที่หมู่บ้านสกุลจูนะเจ้าคะ”
ป้าเจิงได้ยินเช่นนั้นก็ตะลึงไปเล็กน้อย “พวกเจ้า? เจ้าคงไม่ได้จะพาน้องสาวสองคนไปอยู่หมู่บ้านสกุลจูด้วยหรอกกระมัง?”
นางยิ่งเป็นห่วงมากกว่าเดิม พูดว่าหลินซื่อโง่เขลาเกินไปแล้ว ชีวิตของนางเองก็ลำบากอยู่แล้ว ถูกหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์นั่นควบคุมจนขยับตัวไปไหนไม่ได้ ทั้งยังไม่ได้คลอดบุตรชายหญิงให้สกุลจู ยังจะรับน้องสาวทั้งคู่กลับไปอยู่ทางนั้นด้วย บ้าไปแล้วหรือ?
นางเกลี้ยกล่อมให้หลินซื่ออย่าทำลายชีวิตตัวเองเพื่อน้องสาว ไม่ว่าอย่างไร บิดาของนางก็ยังอยู่ ต่อให้บิดานางจะแต่งแม่เลี้ยงเข้ามา น้องสาวสองคนก็โตกันหมดแล้ว อีกไม่กี่ปีก็สามารถออกเรือนได้ ทนเอาไว้เดี๋ยวก็ผ่านไปเอง
ยุคสมัยนี้ ครอบครัวใดบ้างไม่ต้องอดทนต่อความยากลำบาก?
“ชีวิตคนเราก็เป็นเช่นนี้ ทนเช้าทนค่ำ อดทนอดกลั้น ทนเป็นลูกสะใภ้จนกลายเป็นแม่สามี เดี๋ยวมันก็ดีขึ้นเอง”
หลินซื่อรู้ว่าท่านป้าปรารถนาดี น่าเสียดายที่
