ถึงแม้อยากช่วยแต่ก็ไร้กำลัง ถ้าสามารถมอบคำแนะนำดี ๆ ให้ได้ก็คงจะไม่ทำให้ชีวิตตัวเองต้องลำบากถึงขั้นนั้น
แต่พอเกลี้ยกล่อมเช่นนี้ ป้าเจิงก็ลืมความตั้งใจเดิมที่จะถามถึงสาเหตุการตายของหลินหมู่ไปแล้ว จนกระทั่งกลับไปแล้วค่อยได้สติคืนมา ช้าก่อน ข้าจะถามว่าน้องสาวตายได้อย่างไรไม่ใช่หรือ?
หลังส่งป้าเจิงกลับไป หลินซื่อก็พรูลมหายใจออกมา แม้ท่านป้าคนนี้จะปฏิบัติต่อพวกนางพี่น้องไม่เลว แต่คำว่า ‘ดี’ นี้ก็ได้แต่ใช้ปากพูด ไม่อาจสร้างประโยชน์ที่แท้จริงอันใดได้เลย
หลังป้าเจิงจากไป หลินซานเม่ยกับหลินซื่อเม่ยก็วิ่งเข้ามาหา “พี่รอง ท่านป้ากลับไปแล้วกระมัง?”
“อื้ม ไปแล้ว”
พวกนางถอนหายใจโล่งอก
หลินซื่ออ่อนใจ “พวกเจ้าเป็นอะไรไป? ท่านป้าไม่ใช่คนไม่ดีเสียหน่อย ตั้งแต่เล็กจนโตมีตอนไหนบ้างที่นางไม่รักพวกเจ้า?”
“ท่านป้าไม่ใช่คนไม่ดีก็จริง แต่ชอบพูดเยอะนี่นา ทำให้คนยากจะทนไหว” หลินซานเม่ยรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่
หลินซื่อเม่ยก็ช่วยพูดจากข้าง ๆ “ตั้งแต่ท่านป้ามาจนถึงคราวจะกลับไปก็เอาแต่ถามถึงสาเหตุการตายของท่านแม่ ข้าบอกว่าเป็นอุบัติเหตุ นางก็ยังจะถาม ทั้งยังทำท่าเหมือนว่าถ้าข้าไม่บอกก็เท่ากับเนรคุณ ไม่เห็นนางเป็นญาติสนิทอย่างนั้นแหละ ข้าจะทำอย่างไรได้? ได้แต่คอยหลบหน้านางแล้ว”
หลินซื่อยื่นมือเข้าไปลูบศีรษะน้องสาวทั้งสอง ปลอบโยนพวกนางว่าญาติสนิทแบบท่านป้าก็มีเพียงคนเดียว ไม่มีใครจะรบเร้าถามเหมือนท่านป้าอีกแล้ว
ยาม
