ถงเกินเป็นลูกของพ่อเจ้าหรือเป็นลูกลุงใหญ่ของเจ้า ก็ล้วนแต่เป็นหลานชายของนาง นางยอมรับทั้งนั้น ใครกล้าแตะต้องหลานนาง นางก็จะแลกชีวิตกับคนผู้นั้น เจ้าอยากทำให้เรื่องนี้บานปลายรึ?”
“บานปลายก็บานปลาย ข้ายังกลัวนางอยู่หรือ?” สำหรับฆาตกรที่ทำให้มารดาต้องตายทางอ้อม จิตใจหลินซื่อมีเพียงความเคียดแค้นชิงชังเต็มเปี่ยม นางอยากให้พวกเขาตายตกไปทั้งครอบครัวเสียด้วยซ้ำ ไฉนเลยยังจะสนใจว่าหญิงเฒ่าผู้นั้นจะอาละวาดหรือไม่
ผู้อาวุโสและเจ้าหน้าที่เห็นว่าเกลี้ยกล่อมหลินซื่อไม่ได้ ก็ได้แต่วกมาหาเย่อวี๋หราน พวกเขาเชื่อว่าด้วยอิทธิพลของจูต้าเหนียงจะต้องสามารถควบคุมหลินซื่อได้แน่นอน
เย่อวี๋หรานเลิกคิ้ว “ได้ ข้าจะไปคุยกับนาง”
นางเรียกหลินซื่อมาคุยกันอีกด้านหนึ่ง เริ่มต้นด้วยการสอบถามความคิดเห็นเสียก่อน
ความคิดของหลินซื่อเรียบง่ายยิ่งนัก นางไม่เต็มใจจะละเว้นคนที่ทำร้ายมารดาจนถึงแก่ชีวิตไปทั้งอย่างนี้
“เจ้าอยากจัดการนางอย่างไร? ให้นางตายเพื่อชดใช้ชีวิตให้แม่เจ้า? เมื่อตายแล้วทุกอย่างก็จบสิ้น ไม่มีอะไรทั้งนั้น เจ้ายังต้องแบกรับชื่อเสียงว่าฆ่าน้องชายตัวเองอีก จำเป็นด้วยหรือ?” เย่อวี๋หรานกล่าว “บางครั้ง การมีชีวิตอยู่ยังน่ากลัวกว่าความตายเสียอีก”
กล่าวถึงตรงนี้แล้ว นางก็ขยับเข้าไปพูดอะไรบางอย่างข้างหูหลินซื่อ
หลินซื่อเงียบงันไปครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดจึงกล่าวว่า “ท่านแม่ ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”
หลังจากนั้น ไม่ว่าผู้อาวุ
