โสและเจ้าหน้าที่จะพูดอย่างไร หลินซื่อล้วนไม่มีข้อโต้แย้ง แสดงออกชัดเจนว่าขอเพียงมอบความเป็นธรรมให้มารดาของนาง ทุกประการให้ผู้อาวุโสและเจ้าหน้าที่เป็นคนตัดสินใจ
เห็นได้ชัดว่าเมื่อนางยอมตกลงแล้ว ผู้อาวุโสและเจ้าหน้าที่ก็เปลี่ยนเป็นพูดง่ายขึ้นมาทันที ไม่ว่านางจะเรียกร้องอะไรก็ตกลงทั้งหมด กระทั่งยังเสนอความช่วยเหลืออย่างกระตือรือร้น บอกว่าจะจัดการเรื่องราวต่อจากนั้นให้เอง
มองผู้คนเต็มเรือนที่ผู้อาวุโสและเจ้าหน้าที่เกณฑ์มาช่วยงานแต่เช้าตรู่ หลินซื่อเหม่อลอยไปเล็กน้อย “ท่านแม่ นี่ก็คือจิตใจของคนหรือเจ้าคะ?”
เย่อวี๋หรานเห็นรอยคล้ำรอบดวงตานางแล้วก็ปวดใจอยู่บ้าง แต่นางทราบว่าสิ่งที่หลินซื่อต้องการตอนนี้ไม่ใช่ ‘คำปลอบโยน’ แต่เป็นที่พึ่งพิง
นางเดินเข้าไปหาแล้วโอบแขนรอบบ่าหลินซื่อ ให้นางสามารถอิงศีรษะมาบนไหล่ของตนเองได้ “นี่ก็คือค่าตอบแทนของการเติบโตเป็นผู้ใหญ่ เจ้าต้องมองใจคนให้ปรุโปร่ง เมื่อเข้าใจมันแล้ว เจ้าก็จะสามารถปกป้องน้องสาวทั้งสองคนของเจ้าได้ เจ้าต้องจำไว้ว่าไม่มีใครชอบคนที่เอาแต่สร้างปัญหาให้พวกเขา เจ้าอำนวยความสะดวกให้พวกเขา ก็เท่ากับว่าอำนวยความสะดวกให้แก่ตนเอง”
หลินซื่อครุ่นคิด หมายความว่าถ้านางไม่สร้างปัญหาให้ผู้อาวุโสและเจ้าหน้าที่ พวกเขาถึงจะยินดีดูแลนางเช่นนั้นหรือ?
เนื่องจากหลินหมู่ตายอย่างเป็นปริศนา แม้ว่าแม่เฒ่าหลินจะจัดงานศพ แต่เพราะกลัวว่าจะเกิดความผิดพลาดจึงไม่ได้แจ้งข่
