บทที่ 200 ช่วงชิงสิทธิ์เลี้ยงดูและจัดการเรื่องมงคล
หัวใจของหลินซื่อคล้ายถูกบีบรัด
นางย่อมรู้สถานการณ์ของพี่สาวคนโตอยู่แล้ว คลอดลูกสาวติดต่อกันหลายคน แทบถูกปลดอยู่แล้ว ดูแลตัวเองยังไม่ไหว แล้วจะมาดูแลน้องสาวทั้งคู่ได้อย่างไร?
ก่อนหน้านี้นางเพียงปวดใจจาก ‘เหตุไม่คาดฝัน’ ของมารดา ตอนนี้ค่อยได้สติคืนมา มารดาเสียชีวิต บิดาเข้าคุก แล้วน้องสาวสองคนจะทำอย่างไร?
ความจริงอันอัปลักษณ์เผยโฉมต่อหน้านาง บีบคั้นให้นางต้องตัดสินใจ
“ท่านแม่” หลินซื่อคุกเข่าลงตรงหน้าเย่อวี๋หรานทันที นางโขกศีรษะพลางกล่าวว่า “ท่านแม่ ข้ารู้ว่าท่านเป็นคนดี ข้าขอร้องท่านแล้ว ขอเพียงท่านรับปากให้ซานเม่ยกับซื่อเม่ยอยู่ที่เรือนพวกเราต่อไปได้ ข้าสาบานว่าต่อไปข้าจะเชื่อฟังท่านทุกอย่าง ท่านให้ข้าทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น…”
เย่อวี๋หรานฉุดนางขึ้นมา “เจ้าทำอะไรของเจ้า? เจ้าแต่งเข้าสกุลจูมาแล้วก็คือสะใภ้สกุลจู เจ้าเกิดเรื่องแล้วหากข้าไม่ปกป้องเจ้าแล้วจะให้ปกป้องใคร? ตอนนี้เพิ่งส่งแม่เจ้าขึ้นเขา อาศัยจังหวะนี้ไปขอร้องเจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสหมู่บ้านให้พวกเขารับปากให้เจ้าเป็นคนเลี้ยงดูซานเม่ยกับซื่อเม่ย”
“ท่านแม่!” หลินซื่อซาบซึ้งใจ นางคิดไม่ถึงเลยว่าแม่สามีใคร่ครวญเรื่องนี้ไว้แล้ว
นางมีวาสนาดีเพียงไหนถึงได้มาพบพานแม่สามีที่ดีเช่นนี้
ไม่ว่าในอนาคตจูอู่จะดีต่อนางหรือไม่ หลินซื่อรู้สึกว่านางแต่งเข้าสกุลจูมาก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว
“ย่าเจ้ายังอยู
