่ แล้วยังมีลุงใหญ่ ลุงรอง ตามหลักแล้วซานเม่ยกับซื่อเม่ยควรอยู่กับพวกเขาทางนี้ ไม่ใช่ตามเจ้ากลับบ้านแม่สามี เจ้าเป็นลูกสาวที่ออกเรือนไปแล้ว เข้าใจหรือไม่? ดังนั้นตอนไปขอร้อง เจ้าต้องร้องไห้ให้เป็น ทำให้เจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสเห็นใจเจ้า เจ้าต้องทำให้พวกเขารับปาก ทั้งยังต้องเขียนเอาไว้เป็นลายลักษณ์อักษร แย่งชิงสิทธิ์ในการตัดสินใจเรื่องงานมงคลของน้องสาวเจ้าสองคนมาให้ได้ด้วย” เย่อวี๋หรานกระตุ้นเตือน “เจ้ายอมแพ้เรื่องเรือนกับที่ดินของพ่อแม่เจ้าได้ แต่จะยอมแพ้เรื่องน้องสาวไม่ได้เด็ดขาด จะต้องช่วงชิงสิทธิ์เลี้ยงดูและจัดการงานมงคลของน้องสาวทั้งสองมาให้ได้ ในอนาคตพวกเขาก็จะไม่สามารถเข้ามาแทรกแซงชีวิตน้องสาวของเจ้าได้อีก”
หลินซื่อปาดน้ำตาบนใบหน้าทิ้ง กล่าวอย่างหนักแน่น “ท่านแม่ ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ท่านวางใจเถอะ ข้าจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมารังแกน้องสาวของข้าทั้งนั้น ข้าสูญเสียแม่ข้าไปแล้ว ข้าจะไม่ยอมให้พวกนางเกิดเรื่องไม่คาดฝันอะไรขึ้นมาอีก”
“ถูกแล้ว เจ้าต้องรักษาจิตใจหนักแน่นแบบนี้เอาไว้ กลืนความชอกช้ำใจลงท้องไป ไม่ว่าจะยากลำบากแค่ไหนก็ต้องยืดอกเผชิญหน้า ปกป้องคนที่เจ้าอยากปกป้องเอาไว้ให้ได้”
ซึ่งความจริงเย่อวี๋หรานสามารถไปเจรจาเรื่องนี้กับเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสของหมู่บ้านสกุลหลินตั้งแต่ตอนก่อนแห่ศพขึ้นเขาก็ได้ นางไปพูดเองจะต้องไม่มีปัญหาอะไรแน่นอน
แต่ถ้าทุกเรื่องราวล้วนให้นางทำทั้งหมด แล้วหล
