ินซื่อจะเติบใหญ่ได้อย่างไร?
เย่อวี๋หรานย้อนยุคมานานแล้ว แต่กลับไม่เคยเห็นหน้าหลินต้าเม่ยมาก่อน ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นสตรีเช่นไร
แต่จากเรื่องราวที่หลินซื่อเล่าให้ฟัง เย่อวี๋หรานไม่ฝากฝังความหวังใด ๆ ไว้กับหลินต้าเม่ย สตรีที่ถูกชีวิตเคี่ยวกรำจนสูญสิ้นพลังชีวิตไปแล้ว ยังจะมีความหวังอะไรหลงเหลืออยู่?
ขณะที่สำหรับหลินต้าเม่ยกับหลินซื่อแล้ว น้องสาวแท้ ๆ ที่ยังไม่ออกเรือนสองคนคือภาระรับผิดชอบของพวกนาง ในตอนที่หนึ่งในนั้นแบกรับภาระนี้ไม่ไหว อีกคนก็ต้องก้าวออกมาแบกแผ่นฟ้าผืนนี้ไว้
เย่อวี๋หรานไม่คาดหวังอะไรกับหลินต้าเม่ย จึงต้องให้หลินซื่อยืนขึ้นมา ถ้าตัวนางเองยังไร้หนทางปกป้องน้องสาว แล้วยังจะพึ่งพาใครได้อีก?
พึ่งภู ภูถล่ม พึ่งน้ำ น้ำไหล กระทั่งเย่อวี๋หรานยังไม่อาจรับประกันได้ว่านางจะสามารถปกป้องหลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยได้ตลอดเวลา นางกล้าพูดว่าถ้าให้นางเลือกระหว่างสกุลจูกับพี่น้องของหลินซื่อ นางจะเลือกอย่างแรกโดยไม่ลังเล จุดนี้ก็คือความแตกต่างระหว่างนางกับหลินซื่อ
เย่อวี๋หรานไม่รู้ว่าหลินซื่อไปพูดอะไรกับผู้อาวุโสและเจ้าหน้าที่ นางเพียงทราบว่าผ่านไปครู่หนึ่ง ทางนั้นก็มาเชิญนางไปเขียน ‘หนังสือข้อตกลง’
ผู้อาวุโสหลินทอดถอนใจ “เฮ้อ! จูต้าเหนียง ในเมื่อท่านก็เห็นด้วยกับเรื่องนี้ เช่นนั้นต่อไปคงต้องรบกวนท่านแล้ว ถ้าวันไหนเด็กสองคนนี้สร้างปัญหาให้สกุลจูมากเกินไป ท่านก็สามารถส่งพวกนางกลับมาที่หมู่บ้
