านสกุลหลิน ที่นี่ยังคงเป็นบ้านของพวกนางตลอดไป”
ที่จริงแล้ว ผู้อาวุโสและเจ้าหน้าที่ประจำหมู่บ้านไม่ใช่คนเลวร้าย
พวกเขาเข้าใจความกังวลของหลินซื่อ ถ้าครอบครัวนี้ยังมีผู้ชายคอยค้ำจุน หลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยจะอยู่ในหมู่บ้านสกุลหลินต่อไปย่อมไม่มีปัญหา
แต่ปัญหาก็มาจากตรงนี้เอง หลินซานโก่วเข้าคุก มารดาของพวกนางก็เสียชีวิตแล้ว หลินซานเม่ยกับหลินซื่อเม่ยก็กลายเป็นจอกแหนไร้รากที่ลอยเคว้งคว้าง ถ้าไม่ใช้ชีวิตอยู่โดยพึ่งพาพี่สาวก็ต้องแอบอิงท่านลุงและป้าสะใภ้
ด้วยสถานการณ์ของสกุลหลินในตอนนี้ ถ้าหลินซื่ออยากได้สิทธิ์เลี้ยงดู การตัดสินใจเรื่องงานมงคลของน้องสาวทั้งสองคนก็ไม่ถือว่าทำเกินกว่าเหตุ พี่สาวที่ออกเรือนแล้วเลี้ยงดูน้องชายหญิงในครอบครัวก็ใช่ว่าจะไม่เคยมีมาก่อนเลย เพียงแต่ไม่มีครั้งไหนที่มีการเขียน ‘ข้อตกลง’ อย่างชัดเจนเป็นเรื่องเป็นราวเหมือนคราวนี้
ในเมื่อเป็น ‘ข้อตกลง’ ผู้อาวุโสและเจ้าหน้าที่ของหมู่บ้านสกุลหลินย่อมต้องบอกข้อเรียกร้องของฝ่ายตนออกมา เป็นต้นว่าหลินซื่อต้องเตรียมสินเดิมให้หลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ย ต้องดูแลเรื่องงานมงคลของพวกนางโดยไม่อาจบิดพลิ้ว
ส่วนสิ่งที่หลินซื่อกัดฟันเอ่ยขึ้นมาก็คือให้ยกเรือนและที่ดินของบิดามารดาให้สกุลหลิน ถือว่าพวกนางแสดงความกตัญญูต่อแม่เฒ่าหลินแทนบิดามารดา ผู้อาวุโสและเจ้าหน้าที่ต่างก็พากันห้ามปราม
ที่จริงแล้วพวกนางสามารถเก็บเอาไว้ได้ ขอแค่ไม่ใช้เป็นสิ
