บทที่ 199 ส่งศพ
“ไม่อธิบายหน่อยรึ?”
เมียถงเกินต้องอธิบายอยู่แล้ว บอกว่านั่นเป็นสินเดิมของนาง เป็นสมบัติก้นหีบที่มารดาหลงเหลือเอาไว้ให้นาง
ใช่ นางยอมรับว่าแม่ม่ายลูกติดมีชีวิตไม่ง่ายดาย นางเองก็ลำบากมากเหมือนกัน แต่หมู่บ้านสกุลหลินที่อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสสงบสุขไร้เรื่องราวมาตลอด คนอื่น ๆ ไม่อาจรังแกนางได้
ตีนางให้ตายก็ไม่มีทางยอมรับหรอกว่ามีอะไรในกอไผ่ นางใช้ชีวิตอย่าง ‘บริสุทธิ์ผุดผ่อง’ มาถึงทุกวันนี้นี่แหละ มีเพียงเรื่อง ‘หลินซานโก่ว’ เท่านั้นที่เป็นเหตุสุดวิสัย
เย่อวี๋หรานไม่สนใจสักนิดว่าเด็กในท้องของสตรีผู้นี้เป็นลูกของหลินซานโก่วหรือไม่ นางแค่ต้องการทำให้หลินซานโก่วเชื่อว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของเขา เช่นนั้นแล้วเขายังต้องโกหกเพื่อ
‘ปกป้อง’ ใครอีกหรือ?
แต่ละคนต่างพูดไม่เหมือนกัน แต่ไม่มีสักคนที่เป็นผู้บริสุทธิ์ ทว่าตอนที่พวกเขาตอบคำถาม เพียงกล่าวถึงด้านที่เอื้อประโยชน์ต่อตนเองมากที่สุดเท่านั้น
แม้แต่ตอนที่หลินซานโก่ว ‘โกหก’ ยังไม่ลืมแก้ตัวว่าการตายของหลินหมู่เป็น ‘เหตุไม่คาดฝัน’ เขาไม่ได้เจตนาจะทำเช่นนั้น
สัญชาตญาณในการเอาตัวรอดของมนุษย์เป็นสิ่งที่น่าอัศจรรย์ยิ่งนัก ถ้าหลินซานโก่วมาได้ยินว่าคนที่เขาพยายามปกป้องกำลังสาดน้ำโคลนใส่เขาอยู่เล่า?
“เจ้าได้ยินนางพูดหมดแล้ว เจ้าคิดว่าผู้หญิงแบบนาง เด็กในท้องนางยังเป็นลูกของเจ้าอยู่หรือ?” เย่อวี๋หรานให้คนพาหลินซาน
