ล้ว พวกเจ้าก็วางใจเถอะ ข้าจะเป็นแม่เลี้ยงที่ดีแน่นอน ตราบใดที่มีข้าอยู่ ข้าจะไม่ปล่อยให้พวกเจ้าอดอยากเด็ดขาด”
หลินซื่อปกป้องน้องสาวของตนเอาไว้อย่างแน่นหนา และจ้องกลับไปด้วยดวงตาที่แดงก่ำ “ไม่จำเป็น พวกข้าไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเจ้า เจ้าบอกว่าเจ้าบริสุทธิ์ มันก็แค่สิ่งที่เจ้าพูด สุดท้ายแล้วเรื่องเป็นเช่นไร มีแต่เจ้าเองที่รู้อยู่แก่ใจ”
เย่อวี๋หรานลอบมองอย่างชื่นชม ทำได้ดีมาก! น้ำตาและความกล้ำกลืนนั้นเก็บไว้กับตัวเอง ต่อหน้าคนนอกต้องจับอาวุธขึ้นมาและต่อสู้ให้ถึงที่สุด
แม้นางจะไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นกับเมียถงเกินและหลินซานโก่ว แต่อีกฝ่ายรอจนมีไพ่ในมือแล้วถึงได้มาหาหลินซานโก่ว และยังเรื่องที่จงใจเลือกที่นั่นที่ถูกคน ‘พบ’ ได้ง่าย และยังกล้าพูดเหมือนตัวเองไม่กลัวความผิดเพราะไม่ได้ทำอะไรผิดอีกหรือ?
เฮอะ ๆ!
ถึงอย่างไรเย่อวี๋หรานก็ไม่เชื่อ
มีลูกชายมีที่ดิน คนคนหนึ่งสามารถมีชีวิตที่ดีได้ ถ้าหากอีกฝ่ายใช้ชีวิตอยู่ในศตวรรษที่ 21 แน่นอนว่ามันคงเป็นประวัติศาสตร์การต่อสู้ดิ้นรนของคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวซึ่งก็ล้วนไม่มีปัญหาอะไร
แต่ถ้าเป็นในยุคนี้ ปัญหานั้นใหญ่หลวงมาก เมื่อไม่มีผู้ชาย พวกอันธพาลเจ้าถิ่นก็จะมาถึงหน้าประตูบ้าน แล้วยังพวกงานที่ใช้แรงกายเหล่านั้นอีก ใครจะเป็นคนทำเล่า?
เย่อวี๋หรานคอยสังเกตอย่างระแวดระวัง เมียถงเกินคนนี้แม้ดูแล้วจะไม่ต่างกับผู้หญิงที่แต่งงานแล้วคนอื่น ๆ ในหมู่บ้าน แต่ปัญหา
