บทที่ 196 ข้าเป็นคนฆ่าเอง
หลังจากที่หลินซานโก่วเข้ามาเรื่องก็ยิ่งแย่ลงไปอีก
เขายังคงนั่งอยู่ที่พื้นตำแหน่งเดิมไม่ขยับเขยื้อน
ไม่ว่าใครจะถามอะไรเขาก็ทำราวกับไม่ได้ยิน ไม่ยอมปริปากตอบแม้แต่น้อย
“หลินซานโก่ว?” ผู้อาวุโสหลินถูกคนพวกนี้ทำให้มีน้ำโหขึ้นมา “สรุปแล้วเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าและเมียถงเกิน? เมียเจ้าเพิ่งตาย แล้วเหตุใดท้องนางถึงได้โตเช่นนั้น?”
หลินซานโก่วก้มหน้า “…”
“เจ้าไม่ต้องมาแกล้งโง่ มองนางปราดเดียวก็รู้ว่าท้องสี่ห้าเดือนแล้ว เจ้ากับนางต้องไม่ได้พบกันแค่วันสองวันเป็นแน่ ช่วงเวลานั้นเมียเจ้ายังมีชีวิตอยู่นี่นา” ผู้อาวุโสหลินพูดอย่างมีโทสะ “เจ้าจะไปมั่วกับผู้หญิงข้างนอกก็ช่างเจ้า แต่มามั่วถึงคนในเครือญาติเดียวกัน เจ้าไม่มียางอายบ้างหรือ? เจ้าไม่กลัวถงเกินจะลุกขึ้นมาจากหลุมแล้วมาหาเจ้าตอนกลางคืนบ้างหรือ?”
หลินซานโก่วยังคงก้มหน้า “…”
ผู้อาวุโสหลินโกรธมากจนเริ่มด่าว่าชายหญิงที่เป็นชู้กันควรถูกจับยัดคอกหมู[1] แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่มีการตอบสนองแม้แต่น้อย
“กล้าทำแต่ไม่กล้ารับ เจ้ายังเป็นผู้ชายอยู่หรือไม่?”
คาดไม่ถึงว่าเมื่อผู้อาวุโสหลินโกรธจนคิดจะยอมแพ้ หลินซานโก่วกลับเปิดปากพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน “ใช่ เมียข้า ข้าเป็นคนฆ่าเอง”
ผู้อาวุโสหลินและเจ้าหน้าที่ของหมู่บ้านสกุลหลินมองหน้ากันและรีบถามทันที “เจ้าเป็นคนฆ่าเมียเจ้าหรือ?”
หลินซื่อ หลินซานเม่ย และหลินซื่อเม่ยเงยหน้าขึ้น สายตาจ้องมองไปทา
