งพ่อของพวกนางอย่างตกตะลึง แม้พวกนางจะสงสัยว่าพ่อจะเกี่ยวข้องกับการตายของแม่ ทว่าพวกนางก็สงสัยว่าเป็นฝีมือของย่าหรือแม่ม่ายคนนั้น แต่ถึงอย่างไรก็ไม่คาดคิดว่าจะเป็นพ่อของพวกนางเอง?!
หลินซานโก่วนิ่งไปชั่วขณะ ไม่รู้ว่าสายตาควรมองไปที่ใด “ข้าเป็นคนฆ่าเอง”
“ข้าบอกว่าข้าต้องการลูกชาย แต่ตลอดมานางก็ไม่เคยคลอดลูกชาย แม่กับข้าทะเลาะกันมาโดยตลอดว่าคลอดลูกชายให้ข้า ๆๆ…ในบรรดาพวกเราผู้ชายสามพี่น้อง มีแค่ข้าคนเดียวที่ไม่มีลูกชาย”
“ทุกคนล้วนหัวเราะเยาะข้า บอกว่าข้าไร้น้ำยา ชาติที่แล้วคงไปก่อกรรมบาปหนา ชาตินี้จึงไม่มีลูกชาย”
…..
เขาบอกว่าความรู้สึกที่ถูกทุกคนกดหัว ‘ดูถูกเหยียดหยาม’ มันทำให้เขาแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว
แม่คอยบังคับเขา พวกชาวบ้านคอยดูถูกเขา พวกลูกสาวก็ดูแคลนเขา เขารู้สึกว่าตัวเองล้วนถูกทุกคนเหยียบย่ำอยู่ใต้เท้า
เขาไม่ได้ขอสิ่งอื่นเลย เขาต้องการเพียงลูกชายคนหนึ่งเท่านั้น
ในตอนนี้ที่เขาเห็นเมียถงเกินให้กำเนิดลูกชาย
ผู้ชายของนางตายไปตั้งหลายปีแล้ว แต่นางยังคลอดลูกชายให้ผู้ชายของนางได้
“ท่านเข้าใจความรู้สึกนั้นหรือไม่? คนตาย แม้แต่คนตายก็ยังหัวเราะเย้ยหยันข้าได้ เขามีลูกชายส่วนข้าไม่มี ข้ายังสู้คนตายไม่ได้เสียด้วยซ้ำ”
ดังนั้นในวันนั้นเขาจึงไม่สนใจอะไรทั้งนั้น และได้กดเมียถงเกินที่หลังกองฟางด้วยความต้องการ
เขาบอกกับนางว่า “ตราบใดที่เจ้ามีลูกชายให้ข้าสักคนหนึ่ง ข้าจะแต่งงานกับเจ้า”
“ครั้งนั้นค
