รั้งเดียว แค่ครั้งนั้นครั้งเดียว…” หลินซานโก่วพูดเน้นอยู่หลายรอบ เขาบอกว่าแค่ครั้งนั้นครั้งเดียว หลังจากนั้นไม่กี่เดือน เมียถงเกินก็บอกกับเขาว่านางท้อง ดูจากลักษณะภายนอกซึ่งมีผลกระทบจากภายในซึ่งเหมือนกับช่วงที่นางท้องในตอนนั้น คาดว่าน่าจะเป็นลูกชายเช่นกัน
นางมาหาเขาถามว่าเขาจะแต่งงานกับนางเมื่อใด เขาพูดไปแล้วไม่สามารถกลับคำได้
หลินซานโก่วชะงักถึงตรงนี้ ผู้อาวุโสหลินก็อดรนทนรอไม่ไหวอีกต่อไป “สรุปแล้วเจ้าเป็นคนฆ่าเมียของเจ้าหรือ?”
“ข้าไม่ได้ตั้งใจฆ่านาง” หลินซานโก่วพูดต่อ “เป็นนางที่รู้เรื่องของข้ากับเมียถงเกิน และมาทะเลาะกับข้า ทั้งยังจะไปคิดบัญชีกับทางฝั่งเครือญาติ ข้าจึงพลั้งมือผลักนางทีหนึ่ง จนนางหัวกระแทกและล้มลงพื้น…”
เขาบอกว่าแท้จริงแล้วเขาไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าหลินหมู่ เพียงแต่เห็นหัวนางเต็มไปด้วยเลือดนอนล้มอยู่บนพื้น เขากลัวตัวเองจะกลายเป็นฆาตกร จึงทำให้นางดูเหมือน ‘ฆ่าตัวตาย’ คิดจะลบล้างความผิดของตัวเอง
หลินซื่อ หลินซานเม่ย และหลินซื่อเม่ยปิดปากตัวเอง พวกนางทนไม่ไหวจนต้องร้องไห้ “โฮ” ออกมาอีกครั้ง
พวกนางควรจะดีใจหรือไม่ที่พ่อของพวกนางเดิมทีไม่ได้คิดจะฆ่าแม่ของพวกนาง และการ
‘ฆาตกรรม’ ครั้งนี้เป็นเพียงอุบัติเหตุ?
ฮือ ๆๆ…คนหนึ่งก็แม่พวกนาง คนหนึ่งก็พ่อพวกนาง ทำไมพวกนางต้องมาพบเจอกับเรื่องเช่นนี้ด้วย?
เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของพวกลูกสาว หลินซานโก่วก็ราวกับรู้สึกตัวขึ้นมา
“ฮือ ๆๆๆ…นั
