่นท่านแม่ ท่านแม่ของข้า ทำไมท่านถึงทำเช่นนี้?” ท้ายที่สุดหลินซื่อก็ทนไม่ไหวร้องไห้และวิ่งเข้าไปทุบตีผู้เป็นพ่อ “ท่านทำเช่นนี้ได้อย่างไร? นางเป็นภรรยาของท่าน แม้จะไม่เคยคลอดลูกชายให้ท่าน แต่ก็ยังคลอดลูกสาวให้ท่านสี่คน ลูกสาวสี่คน…”
ราวกับสวรรค์ร่วงหล่น หลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยก็ร้องไห้ออกมาเช่นกัน “ฮือออ…”
หลินซานโก่วยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น อยากจะพูดอะไรบางอย่าง ปากขยับไปมา แต่กลับไม่ได้พูดออกมา
เขาเคลื่อนสายตาไปทางอื่น ปล่อยให้ลูกสาวคนที่สองทุบตีตัวเองโดยไม่ตอบโต้หรือหลบเลี่ยง ราวกับว่าหากทำเช่นนี้จะสามารถลบล้างความผิดของเขาได้
ผู้อาวุโสหลินและเจ้าหน้าที่เห็นว่าคดีนี้ ‘คลี่คลาย’ แล้ว จึงคิดจะให้คนพาหลินซานโก่วออกไป และเตรียมจะปิดคดี
“รอเดี๋ยว” ทันใดนั้นเองเย่อวี๋หรานก็พูดขึ้นมา
นางยืนขึ้นและค่อย ๆ เดินไปหาหลินซานโก่ว
หลินซานโก่วได้ยินเสียงก็หันไปมองนาง พอเห็นว่าเป็นนางก็รู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมา
สามพี่น้องสกุลหลินที่กำลังร้องไห้ก็รีบปิดปากในทันที ไม่กล้าส่งเสียงใด ๆ ออกมาอีก
“ยายจู คดีนี้กระจ่างแล้ว…” ผู้อาวุโสหลินคิดจะเตือนนาง
เย่อวี๋หรานพลันยกมือขึ้นเป็นสัญญาณว่าไม่ให้เขาพูด นางยืนอยู่เบื้องหน้าหลินซานโก่ว ถามด้วยสีหน้าเย็นชาว่า “ตอนที่เจ้าเผลอผลักหลินหมู่ล้ม หัวนางไปกระแทกกับอะไร?”
หลินซานโก่วชะงักไปครู่หนึ่ง
“มุมโต๊ะหรือมุมกำแพง?”
“โต๊ะ…มุมโต๊ะ” หลินซานโก่วดูลังเล
“อืม มุมโต๊ะ เช่นนั้
