ุดไว้ทุกข์ นั่งคุกเข่าร่ำไห้อย่างโศกาอาดูรอยู่หน้าโลงศพ
“เจ้าหน้าที่ ผู้อาวุโส พวกท่านต้องเป็นตัวแทนพวกข้าทวงความเป็นธรรมให้ท่านแม่ด้วยนะเจ้าคะ”
“ฮือ ๆๆ…แม่ข้าตายอนาถยิ่งนัก”
เจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสทอดถอนใจ แม้พวกเขาจะไม่ชมชอบหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ แต่เรื่องที่หลินหมู่ไม่ได้ฆ่าตัวตาย และเป็นไปได้ว่าอาจถูกคน ‘ฆาตกรรม’ กลับทำให้พวกเขารู้สึกเหนือความคาดหมาย
พวกเขายังไม่ทันได้พูดอะไรก็พลันได้เสียงโหวกเหวกโวยวาย ที่แท้หญิงม่ายที่จะแต่งงานกับหลินซานโก่วคิดจะหนีแต่ถูกจับกุมตัวเอาไว้ได้
“ปล่อยข้านะ ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!”
“ข้าไม่ได้ฆ่านางเสียหน่อย ปล่อยข้า!”
……
ระหว่างยื้อยุดกันอยู่ ผ้าคลุมบนศีรษะหญิงม่ายผู้นั้นก็เลื่อนหลุดออก รวมถึงชุดคลุมมงคลบนร่างของนางก็ถูกกระชากจนแหวกออกเช่นกัน เผยให้เห็นหน้าท้องที่นูนขึ้นมา
ชั่วขณะนั้น ทุกอย่างพลันเงียบสนิท
หลินซื่อหันไปทางอีกฝ่ายฉับพลัน สีหน้าคล้ายกับไม่อยากเชื่อ “ข้าจะฆ่าเจ้า!”
นางแผดเสียงแล้วปรี่เข้าหาหญิงม่ายผู้นั้น
“ขวางนางไว้ รีบขวางนางไว้” ผู้อาวุโสหลินร่ำร้องอย่างตกใจ
แม่เฒ่าที่อยู่ข้าง ๆ รีบคว้าเอวหลินซื่อไว้ทันที
หญิงม่ายผู้นั้นตกใจจนไปหลบอยู่หลังคนที่ยังยื้อยุดกับนางเมื่อครู่นี้ด้วยท่าทางขอความช่วยเหลือ
“ใครกล้าแตะต้องหลานชายข้า?! ข้าจะแลกชีวิตกับมัน!” แม่เฒ่าหลินสังเกตเห็นสถานการณ์ทางนี้ก็โฉบเข้ามาอย่างคลุ้มคลั่ง ไม่ยอมให้ใครแตะต้องครรภ์หญิงม่าย
แ
