ต่หลินซานโก่วกลับเอาแต่นั่งกุมศีรษะอยู่ที่เดิม ไม่สนใจใครทั้งสิ้น
“หลินซานโก่ว เจ้าหน้าโง่ เมียตัวเองถูกคนรังแกแล้ว เจ้ายังไม่รู้จักปกป้องนางอีก? เจ้ายังอยากได้ลูกชายอยู่หรือไม่?” แม่เฒ่าหลินเห็นท่าทางไม่ได้เรื่องของลูกชายก็ดุด่าออกมาอีก
การหักมุมดุจละครเช่นนี้ทำให้ผู้อาวุโสและเจ้าหน้าที่ของหมู่บ้านสกุลหลินบังเกิดความคิดเชื่อมโยงที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ หลินซานโก่วที่ร้อนใจอยากได้ลูกชาย หลินหมู่ที่ตายอย่างเป็นปริศนา และหญิงม่ายอุ้มท้องโต…
เรื่องใหญ่แล้วสิ!
สุดท้ายกลับเป็นเย่อวี๋หรานที่เข้ามาห้ามหลินซื่อไว้ “โวยวายอะไร? หากเจ้าฆ่านางแล้วแม่เจ้าจะฟื้นขึ้นมาหรือ?”
“ฮือ ๆๆ…ท่านแม่…” หลินซื่อเห็นแม่สามีก็น้ำตาไหลพราก นางไม่ดิ้นรนอีกต่อไป แต่กลับร้องไห้อย่างปวดใจกว่าเดิม “ท่านแม่ แม่ข้าตายอย่างไม่เป็นธรรม!”
เย่อวี๋หรานบอกให้แม่เฒ่าผู้นั้นปล่อยหลินซื่อแล้วเดินเข้าไปสวมกอดนาง
หลินซื่อโถมกายหาอ้อมอกของเย่อวี๋หรานพลางร่ำไห้อย่างโศกา “ฮือ ๆๆๆ…พวกเขาทำแบบนี้ได้อย่างไรเจ้าคะ? ทำแบบนี้ได้อย่างไร?”
นางถามตนเองไม่หยุดว่ามารดาของนางทำอะไรผิดจึงต้องพบจุดจบเช่นนี้?
การคลอดลูกชายเป็นเรื่องสำคัญถึงปานนั้น? สำคัญจนบิดานางต้องเอาชีวิตมารดาเพื่อมอบฐานะให้หญิงม่ายที่ตั้งครรภ์ลูกของเขา?
“ฮือ ๆๆ…เขาเป็นพ่อของข้า พ่อของข้านะเจ้าคะ เขาอำมหิตถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?”
เย่อวี๋หรานไม่รู้ว่าควรปลอบใจนางอย่างไรดี จึงได้แต
