บทที่ 192 ‘ชื่อเสียง’ กินคน
เย่อวี๋หรานอาศัยช่วงกินข้าวเย็นซึ่งคนในครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้าสรุปออกมาเป็นบทเรียนให้ทุกคนฟัง
นางบอกพวกเขาว่า ของบางอย่างไม่อาจดูแค่เงินที่จ่ายออกไปและเงินที่จะได้รับกลับมา แต่ยังต้องดูว่าในอนาคตมันจะกลายเป็นอะไรได้บ้างอีกด้วย
นางถามพวกเขา “เมื่อก่อน คนอื่นเรียกข้าว่าอย่างไร?”
จูต้า จูเอ้อร์ จูซาน จูซื่อ และจูอู่ต่างก็ไม่กล้าพูดออกมาว่าเมื่อก่อนคนอื่นด่านางว่าเป็นหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์
“พวกเจ้าไม่พูดข้าก็รู้ หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์น่ะสิ ล้วนพูดกันว่าข้าคือแม่เสือ เมียดุ พ่อของพวกเจ้าอยู่กับข้ามาตั้งหลายปีก็นับว่าได้รับความลำบากแล้ว แม้แต่พวกเจ้าพี่น้องและพวกลูกสะใภ้ยังได้รับความเห็นอกเห็นใจ” เย่อวี๋หรานเว้นไปเล็กน้อยค่อยพูดต่อ “แต่พวกเจ้าดูว่าตอนนี้พวกเขายังพูดอะไรอีก? นอกจากชื่อเสียงเรื่องความร้ายกาจของข้าแล้ว ตอนนี้พวกเขายังพูดถึงข้าในแง่ร้ายอยู่หรือไม่?”
เย่อวี๋หรานถามพวกเขาว่ามองความแตกต่างในนั้นออกหรือไม่ ต่างก็ ‘ร้ายกาจ’ เหมือนกัน เมื่อก่อนทุกคนกลัวนาง แต่ขณะเดียวกันก็เกลียดชังนาง แต่ตอนนี้เล่า?
“พวกเขายังกลัวข้า แต่กลับไม่ได้ ‘เกลียดชัง’ ข้าไปเสียทั้งหมด ในนั้นยังแฝงไว้ด้วย ‘ความคร้ามเกรง’ ‘บารมี’ ‘ชื่อเสียง’ หมายความว่า ตอนนี้ถ้าข้าทำอะไร ปฏิกิริยาตอบสนองแรกของพวกเขาไม่ใช่คิดว่าข้ากำลังทำเรื่องไม่ดีอะไรอยู่ แต่เริ่มคิดว่า ทำไมข้าจึงทำเช่นนั้น? เพราะทำแล้วไ
