ด้ประโยชน์ใช่หรือไม่? ถ้าอย่างนั้นเขาก็ขอดื่มน้ำแกงด้วยคนได้ใช่ไหม?”
เย่อวี๋หรานถามพวกเขาว่าตอนที่นางแจ้งต่อทุกคนว่าจะทำอะไร พวกเขาก็คิดดุจเดียวกันนี้ใช่หรือไม่?
คนทั้งห้องไม่มีใครเอ่ยปฏิเสธ
แม้กระทั่งจูเหล่าโถว เขาเองก็ไม่อาจ ‘โต้แย้ง’ ได้เช่นกัน
ตอนที่ภรรยาของเขาต้องการเดิมพันเรื่องการเพาะปลูก เขายังตั้งแง่ว่านางจะเพาะปลูกได้ไม่ดี ทำผลผลิตเสียหาย แต่ ‘บ่อปุ๋ยหมัก’ กับ ‘แปลงเพาะชำ’ ที่นางทำก็ทำให้เขาตระหนักได้ว่า ภรรยาของเขาทำส่งเดชเสียที่ไหน เห็นได้ชัดว่านางมีแผนการในใจแล้ว
นางอาจไม่เคยเพาะปลูกมาก่อน แต่สิ่งที่นางได้เรียนรู้มาจากในตำรับตำราพวกนั้นไม่สามารถนำมาใช้งานได้เลยหรือ? ถ้าใช้งานไม่ได้ บ่อปุ๋ยหมักมาจากไหน? แปลงเพาะชำเล่ามาจากที่ใด?
“ทำไมปฏิกิริยาตอบสนองแรกของพวกเจ้าไม่ใช่ ‘สงสัย’ ข้าอีกแล้ว? เพราะพวกเจ้าเชื่อถือข้า พวกเจ้าคิดว่าข้าสามารถทำได้อย่างไรเล่า” เย่อวี๋หรานพูดต่อไป “สิ่งเหล่านี้สามารถใช้เงินแลกมาได้งั้นหรือ?”
ลูกชายกับลูกสะใภ้สกุลจูส่ายหน้า
“พรุ่งนี้เป็นวันส่งท้ายปี เย็นนี้ก็เข้านอนเร็วหน่อย แล้วก็อย่าลืมเก็บคำพูดของข้าไปลองคิดดูด้วย บางทีอาจมีประโยชน์ต่อพวกเจ้าก็ได้” เย่อวี๋หรานเห็นว่าฟ้ามืดแล้วก็ไม่พูดมาก บอกให้บรรดาลูกสะใภ้รีบเก็บกวาดห้องโถง เสร็จแล้วจะได้กลับห้องนอนไปพักผ่อน
ส่วนนางเองก็ต้องใคร่ครวญเรื่องราวของปีหน้าสักหน่อย
“ท่านแม่” ขณะนั้นเอง จูปาเม่ยที่เย่
