อวี๋หรานคิดว่าหลับไปแล้วพลันส่งเสียงขึ้นมา นางพลิกตัวกลับมาหันหน้าเข้าหาเย่อวี๋หราน “พรุ่งนี้ก็เป็นวันข้ามปีแล้ว ท่านคิดว่าซานเม่ยกับซื่อเม่ยกลับไปแล้วจะถูกรังแกหรือไม่เจ้าคะ?”
เย่อวี๋หรานอึ้งไป “มีอะไร พวกนางพูดอะไรหรือ?”
“เปล่า พวกนางอยากกลับไปมากเลยเจ้าค่ะ พ่อแม่ของพวกนางล้วนอยู่ที่นั่น แต่ข้าเป็นห่วงเจ้าค่ะ ท่านแม่ ท่านไม่รู้หรอกว่าเมื่อก่อนตอนอยู่ที่บ้านพวกนางมีชีวิตอย่างไร”
ที่แท้ ในช่วงเวลาหลายเดือนที่หลินซานเม่ยกับหลินซื่อเม่ยมาอาศัยอยู่ที่เรือนสกุลจู จูปาเม่ยก็คลุกคลีกับพวกนางจนสนิทสนมกันแล้ว
ถึงตอนแรกนางจะคิดว่าสองพี่น้องคู่นี้มาแย่งความโปรดปรานกับนาง แต่พี่น้องคู่นี้พักอยู่ในห้องที่โทรมที่สุด ทำงานมากที่สุด แต่กลับได้เงินน้อยที่สุด และปกติยังคอยดูแลนางอยู่เสมอ
เวลาผ่านไปนานเข้า จูปาเม่ยก็รู้สึกว่าที่จริงมีพี่สาวน้องสาวสักคนก็ดีเหมือนกัน
แม้ว่าในหมู่บ้านจะมีเด็กสาววัยไล่เลี่ยกันกับนาง แต่เพราะชื่อเสียงของนางกับมารดาไม่ค่อยดี ส่วนใหญ่จึงไม่มีใครเต็มใจมาเล่นกับนาง
ดังนั้นจนถึงตอนนี้ นางจึงไม่มีมิตรสหายที่สามารถพูดเรื่องในใจให้กันฟังได้แม้แต่คนเดียว
“เจ้าไม่เคยพูดมาก่อนนี่นา” ได้ยินจูปาเม่ยพูดเรื่องเหล่านี้ เย่อวี๋หรานค่อนข้างประหลาดใจ
เนื่องจากในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม อยู่ในเรือนจูปาเม่ยก็ได้รับความโปรดปรานยิ่งนัก อยู่ข้างนอกก็เข้ากับคนอื่นได้ไม่เลว ไม่มีใครกล้ามารังแก
