บทที่ 191 บัณฑิตชาวนา
ครั้นหันกลับมา จูซานเสิ่นและจูซื่อเสิ่นก็พบว่าลูกชายตัวเองหายไปเสียแล้ว
พวกนางบ่นว่า “ไม่รู้ว่าหายไปไหนอีกแล้ว จริง ๆ เลย วันทำความสะอาดใหญ่แท้ ๆ ยังจะเพ่นพ่านไปทั่ว โตขนาดนี้แล้วยังไม่รู้ความ”
พ่อเฒ่าจูกับแม่เฒ่าจูครุ่นคิดในใจว่า ‘จะไปไหนได้? ก็ไปดูความครึกครื้นน่ะสิ!’
พวกเขารู้ว่าลูกสะใภ้ทั้งสองไม่ถูกกับสะใภ้ใหญ่จึงไม่ได้พูดออกมา
จูปาเม่ยพาจูซานจ้วงกับจูซื่อหู่ไปถึงหน้าเย่อวี๋หราน พวกเขาเรียกอีกฝ่ายอย่างซื่อ ๆ “ท่านป้า”
“อื้ม” เย่อวี๋หรานขานรับ แล้วบอกต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าให้พาพวกเขาไปหยิบกลอนคู่ ทั้งยังกำชับให้เอาไปสองชุด
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่ารู้จักกลอนคู่ทั้งหมด ดังนั้นจึงไม่มีอะไรให้ต้องกังวล
“อาสี่ อาห้า ท่านย่าให้ท่านอาซานจ้วงกับท่านอาซื่อหู่มารับกลอนคู่ชุดที่เรียกว่า ‘ทรัพย์สมบัติมั่งมี’ กับ ‘สุขสวัสดิ์คือโชคดี’ ขอรับ”
จูซื่อกับจูอู่กลัวว่าพวกตนจะหยิบผิดอันจึงโบกมือให้พวกเขาไปหยิบกันเอง
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าเดินไปทางบริเวณที่กลอนคู่วางผึ่งเรียงราย เอาก้อนหินเล็ก ๆ ที่ทับกระดาษเอาไว้ออก แล้วหยิบกระดาษกลอนคู่ขึ้นมาส่งให้จูซานจ้วงกับจูซื่อหู่ “ท่านอาทั้งสอง ของพวกท่านขอรับ ท่านย่าบอกว่าชุดนี้ให้ติดไว้หน้าประตูใหญ่ ส่วนชุดนี้ให้ติดไว้ในห้องโถงขอรับ”
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าทราบว่าท่านอาทั้งสองไม่รู้หนังสือ จึงบอกพวกเขาอย่างใส่ใจว่าชุดไหนเหมาะสมจะติดไว้ที่ใด
จูซาน
