จ้วงกับจูซื่อหู่รู้สึกซาบซึ้งใจ
ตอนพวกเขาจะกลับไป หลิ่วซื่อยังเรียกพวกเขาเอาไว้ ส่งตะกร้าใบหนึ่งมาให้ ทั้งยังใช้ผ้าปิดเอาไว้อย่างรอบคอบ เพื่อไม่ให้คนเห็นว่ามีอะไรอยู่ในตะกร้า
“ท่านแม่ให้เตรียมไว้ให้ บอกว่าให้เอาไปให้ท่านปู่ท่านย่า แต่หลายวันนี้ที่เรือนไม่ว่างเอาไปส่ง พวกเจ้ามาพอดีก็รบกวนพวกเจ้าเอากลับไปด้วยเลยก็แล้วกัน”
“นี่…เกรงใจจริง ๆ ขอรับ” จูซานจ้วงกับจูซื่อหู่รู้สึกไม่สะดวกใจจะรับ
บอกว่าเป็นสิ่งของแสดงความกตัญญูต่อท่านปู่ท่านย่า แต่มักส่งของไปทางนั้นบ่อย ๆ บางอย่างท่านปู่กับท่านย่ากินไม่ได้ด้วยซ้ำ เห็นได้ชัดว่าส่งไปเพื่อช่วยเหลือครอบครัวพวกเขาชัด ๆ
“ไม่มีอะไรต้องเกรงใจหรอก ตอนนี้เป็นช่วงข้ามปี ไม่ต้องคิดมาก รีบกลับไปเถอะ! ทางนี้คนเยอะ ไม่อยู่รับรองพวกเจ้าแล้ว” ตั้งแต่หลี่ซื่อคลอดลูก หลิ่วซื่อก็ถูกแม่สามีบังคับให้ออกมา
‘ต้อนรับดูแลแขกเหรื่อ’
ตอนแรกยังประหม่าขัดเขินอยู่บ้าง แต่เมื่อทำไปนานเข้าก็ฝึกฝนจนเริ่มชินแล้ว แต่เมื่อเทียบกับหลี่ซื่อที่เป็นคนช่างพูด ก็นับว่านางยังห่างไกลอยู่
แต่เย่อวี๋หรานก็ไม่ได้เรียกร้องให้หลิ่วซื่อทำอะไรมากมาย เพียงแต่ในฐานะที่เป็น ‘สะใภ้ใหญ่’ ภาระที่ต้องรับผิดชอบจึงมีมากสักหน่อย ต่อให้หลิ่วซื่อไม่ถนัดจริง ๆ แต่เรื่องที่สมควรฝึกฝนเอาไว้ก็ยังคงต้องฝึกฝน
ภายหลัง เย่อวี๋หรานก็คิดจนเข้าใจแล้ว หลิ่วซื่อไม่จำเป็นต้องทำอะไรเป็นมากมาย นางแค่ต้อง
‘หนักแน่น’ ให้ม
