บทที่ 189 เขียนกลอนคู่
“ข้ารู้ว่าพี่สามเป็นคนฉลาด ข้าแค่คิดว่าให้พี่สามไปปูทางก่อน แล้วเจ้าก็ค่อยรับช่วงต่อทีหลัง จะมากหรือน้อยก็คงได้ดื่มน้ำแกงสักนิดหน่อยกระมัง เจ้าก็ระวังไว้บ้างเถอะ พักนี้น้องห้าติดสอยห้อยตามพี่สามกระตือรือร้นปานนั้น อย่าปล่อยให้เขาได้ไปก่อนเสียล่ะ” หลี่ซื่อพูด
แล้ววกกลับมาพูดว่าครอบครัวพวกเราก็ช่างบังเอิญอะไรเช่นนี้ ต้องรับหน้าที่เลี้ยงดูซื่อเป่า ไม่ว่าจะท่านแม่หรือพี่สาม จะมากหรือน้อยก็คงต้องดูแลครอบครัวพวกเราบ้างแหละ
อาศัยแค่จุดนี้ พวกเขาก็สมควรได้รับผลประโยชน์ไม่มากก็น้อย
พูดไปก็พล่ามอะไรออกมามากมาย
หลังจากมีลูก หลี่ซื่อก็เริ่มรับรู้ถึงแรงกดดัน ทั้งสองคนล้วนเป็นลูกชาย นอกจากต้องส่งเสียเล่าเรียนแล้ว เมื่อเติบใหญ่ขึ้นในวันข้างหน้ายังต้องแยกตัวไปสร้างครอบครัวและแต่งภรรยา ซึ่งก็ต้องใช้เงินไม่น้อย
ก่อนหน้านี้คิดว่าตนเองทำการค้าก็คงทำเงินได้สักหน่อย แต่เมื่อคิดถึงเรื่องเหล่านี้ก็พลันรู้สึกว่า เงินเล็กน้อยเท่านั้นพอใช้เสียที่ไหน? แค่พอยาซอกฟันเท่านั้นแหละ
ดังนั้นช่วงนี้นางจึงร้อนใจขึ้นมา เมื่อคิดมากเข้า แผนการก็มีมากตามไปด้วยเป็นธรรมดา
ถึงจะไล่หลี่ซื่อกลับไปแล้ว แต่เรื่องนี้ก็นับว่าได้กระตุ้นเตือนเย่อวี๋หราน ไม่กลัวว่าจะได้มากหรือน้อย กลัวก็แต่จะได้ไม่เท่าเทียม ทันทีที่จูซานไปตำบลในปีหน้า ความสมดุลในครอบครัวก็จะเริ่มสั่นคลอนอย่างช้า ๆ
ถ้านางไม่หาวิธีมาปรับสมดุล เกร
