ยว ทั้งยังต้องเก็บไว้สำหรับปลูก ถ้าสามารถโปรยพริกป่นลงไปด้วย จะต้องได้รสชาติที่ยอดเยี่ยมกว่านี้แน่นอน
พอคิดถึงพริกเฉาเทียน เย่อวี๋หรานก็นึกถึงคนสวนดอกไม้ผู้นั้น
แต่น่าเสียดาย หลังจากเจอเขาวันนั้นก็ไม่ได้พบกันอีกเลย ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาแก้ไขปัญหาเรื่องเงินได้แล้ว หรือว่า…
ถ้าเป็นอย่างแรกเย่อวี๋หรานก็พลอยยินดีไปด้วย แต่ถ้าเป็นอย่างหลัง นางก็ได้แต่เสียดาย แม้นางจะเห็นใจเขา แต่คนเรามีกำลังจำกัด อย่างมากก็ทำได้เพียงพูดว่า ‘เห็นใจ’ เท่านั้น
นอกจากถั่วต่าง ๆ เย่อวี๋หรานยังทำแป้งกรอบอีกไม่น้อย เอาน้ำคั้นผักไปผสมกับแป้งถั่วเหลืองหรือแป้งทำอาหาร ใส่เครื่องปรุงเล็กน้อย แล้วเอาไปทอดในกระทะ เท่านี้ก็นับว่ามีของกินเพิ่มขึ้นอีกอย่าง
ไม่จำเป็นต้องอร่อยเลิศไปเสียทุกอย่าง ทว่ามีจุดเด่นที่ความแปลกใหม่ แต่ก็นับว่าทำให้บรรดาลูกสะใภ้ที่แต่งเข้าสกุลจูมาได้เปิดหูเปิดตาแล้ว “ยังเอามาทอดแบบนี้ได้ด้วยหรือเนี่ย!”
“อย่าเลย ของทอดแบบนี้เปลืองน้ำมัน ถ้าเป็นยามปกติครอบครัวไหนจะยอมใช้น้ำมันสิ้นเปลืองแบบนี้? ล้วนเป็นเพราะว่าปีนี้พวกเราได้เชือดหมูตัวหนึ่งก็เท่านั้นแหละ”
“หวังว่าปีหน้าก็ได้เชือดหมูแบบนี้ด้วยเถอะ”
……
ที่แล้วมาล้วนเป็นการเตรียมการด้านอาหารการกิน วันทำความสะอาดใหญ่ยังต้องตัดกระดาษแดง เขียนกลอนคู่ ติดอักษรมงคล[1] เท่านี้ก็ใช้เวลาไปสองวันแล้ว
กลอนคู่ชุดหนึ่งถ้าซื้อจากข้างนอกราคาชุดละสองเหรียญ ส่วนกระดาษแดงร
