มไว้ดีกว่า
“หากกินไม่ได้ ถึงตอนนั้นเจ้าไม่กินก็ได้แล้วนี่นา” ข้อเท็จจริงทรงพลังกว่าคำโน้มน้าว เย่อวี๋หรานไม่กังวลสักนิดว่าหลังทำออกมาแล้วพวกเขายังจะบ่นว่ากินไม่ได้
นอกจากนี้ยังมีของว่างอยู่ด้วย เนื่องจากมีเย่อวี๋หรานอยู่ด้วย ของว่างของครอบครัวสกุลจูจึงอลังการกว่าบ้านอื่นอย่างเห็นได้ชัด ถั่วลิสงและถั่วเหลืองคลุกแป้งลงทอดในกระทะ รสชาตินั้นกรอบอย่างไม่ธรรมดาเลยเชียว
ของที่มีรสเค็มก็ใส่เกลือ รสหวานใส่น้ำเชื่อมผลไม้ ส่วนรสเนื้อก็ใส่น้ำพริกเนื้อ สรุปได้ว่ารสชาติหลากหลายยิ่งนัก ทำให้คนสกุลจูทั้งบุรุษ สตรี เด็ก และผู้ใหญ่แทบสำลักความสุข
“ท่านแม่ อันนี้อร่อย ทอดเยอะหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ” หลี่ซื่อเคี้ยวตุ้ย ๆ ไม่หยุดปาก กินถั่วสารพัดชนิดอย่างเพลิดเพลิน
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าพกถุงผ้าใบหนึ่งติดตัวตลอด ในมือก็มักกำของกินเอาไว้ เวลาออกไปเล่นรอบหมู่บ้านแทบทำให้เด็กวัยเดียวกันน้ำลายหก วิ่งเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังพวกเขาเสมอ
เด็กน้อยสองคนก็ใจไม่ธรรมดา เห็นใครรื่นหูรื่นตาหน่อยก็ปันให้หลายเม็ด เห็นใครไม่เข้าตาก็ปันให้ชิมเม็ดเดียว แค่นี้ก็นับว่าไม่เลวแล้ว
“ปีนี้มีวัตถุดิบเท่านี้ก็ได้แต่ทอดแบบธรรมดากินไปก่อน ปีหน้าถ้ามีโอกาสจะทอดถั่วรสชาติแปลก ๆ ให้พวกเจ้ากินบ้าง นั่นจึงจะเรียกว่าของอร่อย” ทั้งเผ็ดและหวานจึงจะเป็นของดีที่แท้จริง
เย่อวี๋หรานรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง ถ้าไม่ใช่เพราะในมือนางมีพริกอยู่เพียงกระจาดเดี
