บทที่ 188 สามีของนางก็ไปได้เหมือนกัน
ฟังไปครู่หนึ่งเย่อวี๋หรานค่อยเข้าใจว่าเหตุใดหญิงปากสว่างจึงตีกันกับสามีของนางเสียได้
ที่แท้วันนั้น หลังจากคนขายเนื้อแซ่หลี่ไปช่วยพวกเขาฆ่าหมูเสร็จก็ไปบ้านถัดไปโดยไม่แม้แต่จะอยู่กินข้าวกับพวกเขา ครั้นดื่มจนเมามายแล้วก็ระบายออกมาว่า “หญิงปากสว่างผู้นั้นไม่น่าคบค้าด้วยเลยจริง ๆ ทั้งปีก็มีแต่ช่วงนี้ที่ข้าพอจะหาเงินได้ ทุกคนให้ซองแดงกันอย่างมีน้ำอกน้ำใจ รู้ดีว่าสมควรให้เท่าไหร่จึงจะเหมาะสม แต่นางไม่พูดอะไรสักคำก็ให้น้อยลงครึ่งหนึ่ง ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไปล่วงเกินนางตรงไหน…”
คำกล่าวเหล่านี้พูดออกมาแล้วไม่น่าฟังอย่างยิ่ง ช่วงข้ามปีแบบนี้ใครจะยินดีตกเป็นขี้ปากชาวบ้านกัน?
เมื่อเป็นเช่นนี้ ลือกันไปลือกันมา คนที่มีความสัมพันธ์อันดีกับจูหย่งหนิงจึงเอาข่าวมาเล่าให้เขาฟัง
เมื่อจูหย่งหนิงทราบเรื่อง จะไม่โกรธจนหน้าเปลี่ยนสีได้อย่างไร จึงมุ่งตรงไปหาหญิงปากสว่างทันที
ประจวบเหมาะยิ่งนัก ยามนั้นหญิงปากสว่างกำลังมีสีหน้าย่ามใจ ยืนพล่ามเหลวไหลอยู่ท่ามกลางผู้คนโดยไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองแลดูน่าเกลียดเพียงใด จูหย่งหนิงเห็นแล้วไฟโทสะที่เดิมทีสุมทรวงอยู่ก็พลันลุกโชน โมโหจนสติขาดผึง รีบรุดเข้าไปตบนางฉาดใหญ่
ถ้าหญิงปากสว่างไม่ตอบโต้ก็อาจไม่มีบทสรุปเช่นนั้น แต่ตอนนั้นนางกำลังลำพองใจอยู่พอดี คิดไม่ถึงว่าจะถูกสามีตัวเองตบจนหูอื้อต่อหน้าคนมากมาย แล้วนางจะรับไหวได้อย่างไร?
พอหญิงปากส
