ว่างตอบโต้ เรื่องจึงยิ่งลุกลามไปกันใหญ่
เย่อวี๋หราน “…”
หมายความว่านี่เป็นเรื่องสลดที่เหตุเกิดเพราะหมูตัวเดียวล้วน ๆ?
“แต่ข้าว่าสมน้ำหน้านางแล้ว นางถูกตบตอนที่กำลังว่าร้ายครอบครัวพวกเราพอดี” หลี่ซื่อมีสีหน้าขุ่นเคือง เล่าว่านางได้ยินเรื่องที่หญิงปากสว่างว่าร้ายครอบครัวสกุลจูจากปากคนมากกว่าหนึ่งคนแล้ว
หญิงปากสว่างผู้นั้น วัน ๆ ก็เห็นสกุลจูเป็นที่ขัดหูขัดตา ไม่รู้ว่าคนสกุลจูไปล่วงเกินอีกฝ่ายตรงไหน
“คุยก็ส่วนคุย อย่าลืมทำงานให้เสร็จด้วย” เย่อวี๋หรานเห็นพวกนางยิ่งพูดก็ยิ่งเลยเถิด จึงกระแอมขึ้นเสียงเบาให้พวกนางหยุดปาก
นางหาใช่แม่พระผู้ประเสริฐ หญิงปากสว่างว่าร้ายครอบครัวของนางไปทั่ว นางเองก็ไม่ชอบเช่นกัน แต่จูหย่งหนิงตบผู้หญิงเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้วหรือ?
ชัดเจนว่าไม่
ไม่ว่าหญิงปากสว่างจะทำผิดมากเพียงไหน ผู้ชายตบตีผู้หญิงก็ไม่ถูกต้องอยู่ดี
แต่ในหมู่บ้านชนบทเช่นนี้ เรื่องพวกนี้ดูจะมีไม่น้อย
เย่อวี๋หรานค้นพบจากในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมว่า แม้จูเหล่าโถวจะไม่กล้าลงไม้ลงมือกับเจ้าของร่างนี้ แต่ใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านสกุลจูมาก็ตั้งหลายปี เรื่องภรรยาถูกสามีตบตีดูจะไม่ใช่เรื่องแปลกหายากอะไร
นี่ก็คือสาเหตุว่าทำไมเมื่อหลี่ซื่อ หลินซื่อ หลิ่วซื่อ และหลิวซื่อคุยกันเรื่องหญิงปากสว่างถูกตบ จึงแค่ ‘ยินดีในคราวเคราะห์’ ที่หญิงปากสว่างถูกตี แต่กลับไม่มีใครรู้สึกอะไรกับเรื่องที่ ‘สามีตบตีภรรยา’
เย่อวี
