๋หรานนึกดีใจที่ทั้งจูเหล่าโถวกับบรรดาลูกชายของเจ้าของร่างนี้ไม่มีนิสัยชอบตบตีผู้หญิง ไม่อย่างนั้นนางคงมีเรื่องให้ต้องปวดเศียรเวียนเกล้าแล้ว
นอกจากการเตรียมของสำหรับวันข้ามปี การทำความสะอาดใหญ่ส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ก็จำเป็นต้องทำ
เย่อวี๋หรานมองเรือนเก่าโทรมของสกุลจูแล้วมองบรรดาบุรุษสตรีทั้งเด็กและผู้ใหญ่ที่สาละวนทำงานไม่หยุดมือ ทันใดนั้นก็คิดขึ้นมาว่า หรือนางควรจะพิจารณาเรื่องสร้างบ้านใหม่?
แต่เมื่อนึกถึง ‘ค่าเล่าเรียน’ ที่จะต้องได้ใช้ตอนปีใหม่ก็ได้แต่ทอดถอนใจ …ยัง ‘จน’ เกินไปจริง ๆ ด้วย
นางถึงขั้นครุ่นคิดว่าหรือนางควรจะรอจนสร้างเรือนหลังใหม่เสร็จแล้วค่อยมาคิดเรื่องส่งเด็กเข้าสำนักศึกษา แต่ในเมื่อได้ลั่นวาจาไว้แล้ว นางคงไม่อาจเปลี่ยนไปมาได้กระมัง?
ยิ่งไปกว่านั้น จะสามารถเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของครอบครัวนี้ได้หรือไม่ ก็ยังต้องพึ่งพาการสอบเคอจวี่
“ท่านย่า ข้าช่วยกวาดพื้นอยู่แน่ะขอรับ” ต้าเป่าถือไม้กวาดวิ่งเข้ามาทวงความดีความชอบ
“ท่านย่า ข้าเช็ดโต๊ะขอรับ” เอ้อร์เป่าก็เอาเยี่ยงอย่าง ถือหมวกเก่าเปียกชุ่มวิ่งเข้ามาหา
เย่อวี๋หรานยิ้มอย่างอ่อนใจ “ดีมาก ตั้งใจทำนะ เย็นนี้ข้าจะทำของอร่อยให้พวกเจ้า”
“พวกข้าอยากกินกากหมูเคลือบน้ำตาลขอรับ”
“ใช่แล้ว ท่านย่า ข้าก็อยากกินขอรับ”
คิดไม่ถึงว่ากินไปเพียงหนเดียว เด็กสองคนนี้ก็ติดใจเสียแล้ว
ของหวานจนเข็ดฟันแบบนั้น กินบ่อย ๆ ไม่ดีต่อสุขภาพ แต่ด้วยฐานะทางก
