่เก็บหมูไว้ทั้งตัวไม่นำไปขายแบบเย่อวี๋หรานนั้นนับว่าค่อนข้างหายาก
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความริษยาหรือความอิจฉา คนไม่น้อยจึงแอบซุบซิบกันลับหลัง “ได้ยินหรือยัง บ้านจูเหล่าโถวฆ่าหมูตัวเขื่องเชียวล่ะ”
“ได้ยินแล้ว เหมือนว่าจูต้าเหนียงไม่ให้ขาย”
“ไม่หรอกมั้ง? จริง ๆ รึ ปีนี้ครอบครัวพวกเขารวยแล้วใช่หรือไม่?”
“รวยอะไรกัน? ข้าว่าโง่มากกว่า หมูตัวใหญ่ปานนั้น แค่ช่วงข้ามปีจะกินหมดรึ? ปล่อยเอาไว้รอให้เน่าหรือไร?” ทุกคนเพิ่งพูดกันไปได้ไม่กี่ประโยค หญิงปากสว่างก็โผล่มาร่วมวงแล้วโพล่งขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์
บ้านนางฆ่าหมูตัวเดียวกลับวุ่นวายจนครอบครัวไม่เป็นสุข สามีที่น่าตายของนางผู้นั้นยังทะเลาะกับนางอีกด้วย แต่หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์กลับมีชีวิตดีวันดีคืน อาศัยอะไรกัน?
หญิงปากสว่างยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด ใครก็ตามที่กำลังพูดเรื่องดี ๆ เกี่ยวกับครอบครัวจูเหล่าโถว นางเป็นอดไม่ได้ที่จะต้องปรี่เข้าไปกระแนะกระแหนสักคำ
ตอนแรกคนอื่น ๆ ยังฟังนางพูดอยู่บ้าง แต่นานเข้าทุกคนก็รู้สึกว่ามีบางอย่างแปลก ๆ
ทำไมรู้สึกเหมือนเจ้ามีปัญหากับจูต้าเหนียงเลยล่ะ?
สายตาที่ทุกคนมองมาทางหญิงปากสว่างฉายแววประหลาด แต่หญิงปากสว่างไม่ทันสังเกต ยังคงพล่ามอยู่ตรงนั้นไม่จบไม่สิ้น
จูหย่งหนิงพลันปรากฏตัวขึ้นในสถานการณ์เช่นนี้ และ ‘เพียะ’ ฝ่ามือเดียวฟาดลงบนใบหน้าของหญิงปากสว่างทันที
หญิงปากสว่างตะลึงงัน “เจ้ากล้าตบข้า?! ข้าจะสู้ตายกับเจ้า”
แล้วนางก็พ
