บทที่ 186 เจ้าใส่ซองแดงน้อยเกินไปใช่หรือไม่?
“จูเหล่าโถว เจ้าโชคดียิ่งนัก รสชาติเยี่ยมยอดจริง ๆ!” คนขายเนื้อยกนิ้วโป้งให้จูเหล่าโถว
จูเหล่าโถวกลืนเนื้อในปากลงไป ก่อนจะยิ้มจนมุมปากแทบจะฉีกไปถึงใบหู “แหะ ๆๆ…ที่ไหนกัน เมื่อก่อนฐานะครอบครัวไม่ค่อยดี แต่ตอนนี้ดีขึ้นมาหน่อยแล้ว เมียข้าถึงได้ทำของอร่อยบ้างเป็นบางครั้ง เพื่อให้พวกข้าได้กินดีขึ้นสักหน่อย”
“ฝีมือดีแบบนี้ เจ้าควรให้ลูกชายเจ้าร่ำเรียนเอาไว้จริง ๆ ไม่ว่าบ้านไหนจัดงานแต่งหรืองานศพจะต้องเชิญครอบครัวเจ้าไปช่วยงานแน่นอน” ด้วยความที่ประกอบอาชีพนี้ คนขายเนื้อแซ่หลี่จึงรู้เรื่องพวกนี้กระจ่างยิ่งนัก
ขอเพียงทางบ้านฐานะดีสักหน่อย ไม่ว่าใครก็ต้องการจัดงานแต่งหรืองานศพให้ดี ๆ ทั้งนั้น ถึงขั้นลงทุนเชิญ ‘พ่อครัวใหญ่’ มาสักคนเลยเชียว
ตอนที่เขาไปช่วยฆ่าหมูก็ได้ชิมรสชาติอาหารฝีมือของ ‘พ่อครัวใหญ่’ เหล่านั้นด้วยเช่นกัน เขากล้าพูดเลยว่าไม่มีใครสู้จูต้าเหนียงผู้นี้ได้สักคน
ครั้นฟังคำของคนขายเนื้อแซ่หลี่ จูเหล่าโถวก็เริ่มหวั่นไหว ภรรยาของเขาพูดเองไม่ใช่หรือว่าครอบครัวมีที่ดินนิดเดียว แต่มีลูกชายหลายคน จำเป็นต้องหาทางเลือกอื่นให้ลูกชาย?
บางที … นี่อาจเป็นตัวเลือกอีกอย่างหนึ่งก็ได้
จูเหล่าโถวจึงสอบถามคนขายเนื้อแซ่หลี่อย่างกระตือรือร้นทันที
จูต้ากับจูเอ้อร์คิดว่าพวกตนคงได้ทำนาเพาะปลูกไปตลอดชีวิต จึงหาได้สนใจไม่ ส่วนจูซื่อกับจูอู่คิดแต่จะติดสอยห้อยตามจ
