บทที่ 185 ร่วมโต๊ะกินข้าว
“เอาโต๊ะมาตั้งข้าง ๆ อีกตัว ให้พวกผู้หญิงมานั่งกินข้าวกันฝั่งนี้” เย่อวี๋หรานกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา
จูอู่ตะลึงไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงทำตามคำสั่งแต่โดยดี
“เพิ่มที่นั่งข้างพ่อของเจ้า ข้าจะไปนั่งตรงนั้น”
จูอู่ได้ยินแล้วก็รู้สึกว่าหัวสมองเขาสับสนไปหมดแล้ว
เมื่อเขาทำทุกอย่างเสร็จแล้วก็อาศัยช่วงที่เย่อวี๋หรานไม่ทันสังเกต โฉบเข้าไปข้างกายจูซานพลางกระซิบว่า “พี่สาม เมื่อครู่ท่านแม่ให้ข้ากับพี่สี่ตั้งโต๊ะอีกตัวในห้องโถง”
“ท่านแม่ให้เจ้าทำอะไรก็ทำ จะพูดมากทำไม?”
“ไม่ใช่ พี่สาม ท่านแม่ตั้งใจว่าอีกเดี๋ยวจะให้เมียข้ากับสะใภ้คนอื่น ๆ มากินข้าวด้วยกัน แต่แค่แยกโต๊ะเท่านั้นเอง”
จูซานหันกลับมาฉับไว “เจ้าว่าอะไรนะ?!”
หลังจากจัดโต๊ะเสร็จเรียบร้อยก็มีคนไปเชิญคนขายเนื้อแซ่หลี่เข้ามาในห้องโถง ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาต้องประหลาดใจก็คือ ภายในห้องตั้งโต๊ะเอาไว้สองตัว ตัวหนึ่งซ้าย อีกตัวหนึ่งขวา
เมื่อเขานั่งลงประจำที่ก็เห็นบรรดาลูกสะใภ้สกุลจูเดินตามเย่อวี๋หรานเข้ามาในห้อง แล้วแยกย้ายกันเอาอาหารมาตั้งโต๊ะฝั่งละชุด
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่านั่งอยู่กับมารดาของตนเอง ตรงหน้าทุกคนมีถ้วยวางอยู่สองใบ
เย่อวี๋หรานยืนอยู่ฝั่งนั้น ครั้นแจกจ่ายอาหารให้พวกนางเสร็จแล้วค่อยกลับมานั่งโต๊ะเดียวกับจูเหล่าโถว และนั่งรวมกับเหล่าบุรุษ
จูต้า จูเอ้อร์ จูซาน จูซื่อ จูอู่ และจูชีต่างก้มศีรษะลงมองถ้วยตรงหน้าตนเอง ไม่มีผู
