ลยทีเดียว”
การกินครั้งแรกมักทิ้งความประทับใจไว้อย่างลึกซึ้ง เย่อวี๋หรานไม่กังวลแม้แต่น้อยว่าพวกเขาจะจำไม่ได้
ส่วนเรื่องที่ว่าจะกลัวว่าเนื้อนี้จะมันเกินไปจริง ๆ หรือเพื่อประหยัดเนื้อกิน ก็มีเพียงตัวนางเองที่รู้ชัดกว่าใครแล้ว
จูซื่อลองใช้ตะเกียบทิ่ม ๆ ดูก็พบว่าเนื้อสัมผัสของหัวไชเท้ากับเนื้อหมูต่างกันชัดเจน แต่มองผิวเผินแล้วคล้ายกันมาก
“ขอแค่ท่านแม่เป็นคนทำ ต่อให้เป็นหัวไชเท้าก็อร่อยเหาะขอรับ” จูอู่ชมด้วยความบริสุทธิ์ใจ
เขาไม่ได้พูดเอาใจเย่อวี๋หราน แต่ทุกครั้งที่เย่อวี๋หรานเข้าครัวด้วยตนเอง คุณภาพของอาหารการกินของครอบครัวก็จะยกระดับขึ้นไปอีกขั้น คนที่เคยกินเนื้อหมูมาหลายปีแล้วยังอดตั้งตารอคอยไม่ได้
คนขายเนื้อแซ่หลี่ได้กลิ่นหอมฉุยจากในถ้วย ประกอบกับได้ยินพวกเขาพูดกันเช่นนี้ก็พลอยตั้งความหวังตามไปด้วย
แต่ก็จำต้องยอมรับว่าครอบครัวสกุลจูมีกฎระเบียบตอนกินข้าวมากทีเดียว ครอบครัวของเขาจะเคยมีการ ‘แจกจ่ายอาหาร’ ที่ยุ่งยากแบบนี้เสียที่ไหนกัน พอทุกคนนั่งกันพร้อมหน้า ภรรยาของเขาก็ตักข้าวให้ทุกคนเสร็จแล้ว ส่วนที่เหลือก็ให้ทุกคน ‘ยื้อแย่ง’ กันเอาเอง มีเพียงส่วนของเขากับลูกชายที่ไม่มีใครกล้าแย่ง
แต่สกุลจูไม่เหมือนกัน คนสกุลจูทั้งเด็กผู้ใหญ่ทุกคนล้วนมีถ้วยสองใบ ใบหนึ่งใส่ข้าวพูน ๆ ส่วนอีกใบใส่กับข้าว ทุกคนล้วนได้รับส่วนแบ่งเป็นของตัวเอง
มีเพียงไข่ไก่และผัดผักกวางตุ้งที่ใส่ไว้ในชามใบใหญ่สำหรับกินร่ว
