บทที่ 184 หมูตุ๋นน้ำแดง
“เอาหนังหมูไปเผาสักหน่อย” เย่อวี๋หรานบอกหลิ่วซื่อว่าต้องเผาหนังหมูอย่างไร แล้วส่งหมูสามชั้นให้นาง
หลิ่วซื่อฟังจนเข้าใจแล้วก็รับหมูสามชั้นมา ก่อนจะหงายด้านที่มีหนังขึ้น ดึงท่อนฟืนที่เผาไฟจนแดงก่ำออกมาแล้วนาบด้านที่แดงจัดนั้นไปบนหนังหมู
ซี่…
มีเสียงดังขึ้นเบา ๆ และไม่นานหนังหมูตรงนั้นก็ถูก ‘เผา’ จนเกรียม นี่เป็นวิธีที่เรียบง่ายแต่ได้ผลที่สุดแล้วภายใต้เงื่อนไขที่ไม่มีอุปกรณ์ที่เหมาะสม
“ใช่แล้ว แบบนี้แหละ เผาหนังหมูให้ทั่ว เจ้าค่อย ๆ ทำไปก่อน” ระหว่างที่เย่อวี๋หรานให้หลิ่วซื่อเผาหนังหมู นางก็ไปล้างหัวไชเท้ากับหัวผักกาดแดง แล้วหั่นให้มีขนาดเท่า ๆ กัน จากนั้นพักไว้ในชามไม้ที่สะอาด
“ท่านแม่ เสร็จแล้วเจ้าค่ะ” หลิ่วซื่อไม่แน่ใจว่าต้องเผาจนมีหน้าตาอย่างไร นางรู้สึกว่าทั้งชิ้นดำปี๋ไปหมด จึงเอามาให้เย่อวี๋หรานดูก่อน
“อืม ได้แล้ว ใช้น้ำร้อนในหม้อล้างให้สะอาด” เย่อวี๋หรานกลัวว่านางจะทำไม่เป็น จึงรับหมูสามชั้นชิ้นนั้นมา “ทำแบบนี้ ก่อนเอาไปล้างให้ใช้มีดขูดเอาคราบดำ ๆ บนหนังหมูออกก่อน เวลาล้างก็จะสะอาดง่ายหน่อย”
หลิ่วซื่อผงกศีรษะ
เย่อวี๋หรานล้างเนื้อหมูเสร็จแล้วก็เอามาหั่นเป็นชิ้น ๆ ให้มีขนาดเท่ากับหัวผักกาดก่อนหน้านี้ แล้วค่อยซอยขิง ต้นหอม และกระเทียม
“เตรียมทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนเริ่มทำอาหาร แบบนี้เวลาทำเจ้าจะได้ไม่ตกหล่นอะไรไป” ก่อนที่เย่อวี๋หรานจะเริ่มทำก็อธิบายวิธีทำห