นกัน
จูเหล่าโถวไม่คิดมาก พูดอย่างมีความสุขว่า “มีเคล็ดลับอะไรเป็นพิเศษเสียที่ไหน ก็แค่ล้างเล้าหมูบ่อย ๆ ขยันให้อาหารมันสักนิด ยายแก่บ้านข้าให้ความสำคัญกับมันมาก ให้ล้างเล้าหมูทุกสองสามวัน อาหารหมูก็ล้วนเป็นอาหารปรุงสุก…”
จูเหล่าโถวนั้นยังไม่รู้เรื่องการวางตะปูเกลียวเข้าไป
เขาไม่ได้มีหน้าที่ให้อาหารหมู ช่วงเวลาที่เขาได้สัมผัสหมูคงจะเป็นตอนที่ซื้อลูกหมู และตอนที่ฆ่าหมู…
“ยายแก่บอกว่าหมูก็เหมือนคน ชอบความสะอาดเหมือนกัน ถ้าเจ้าปล่อยให้ที่ที่มันอยู่สกปรกมันก็จะไม่มีความสุข” จูเหล่าโถวโอ้อวด “พอทำความสะอาดแล้วในใจก็จะรู้สึกดีขึ้น กินอะไรก็มีความสุขเช่นกัน เจ้าว่ามีเหตุผลหรือไม่?”
คนขายเนื้อแซ่หลี่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายพูดความจริงทั้งหมดหรือไม่ แต่เขาก็ยิ้มและพูดว่า “ที่เจ้าพูดก็ถูก ดูอย่างสัตว์บนเขา พวกมันก็ชอบไปที่ที่สะอาดเช่นกัน ไม่แน่ว่าอาจเป็นเพราะเหตุผลนี้”
“เป็นเพราะเหตุผลนี้แหละ มันอยู่อย่างสบาย หลังจากนั้นก็ทำอาหารปรุงสุกให้มันกิน พอมันกินแล้วก็มีความสุข กินอิ่มนอนหลับสบาย มันก็จะค่อย ๆ โตขึ้นมา”
…..
เมื่อเนื้อหมูถูกแยกออกเป็นชิ้น ๆ ก็ไม่มีงานให้คนขายเนื้อแซ่หลี่ทำอีก เขานั่งคุยกับจูเหล่าโถวอยู่ที่นั่น ทั้งยังมีชาดี ๆ กับของว่างมารับแขก
ส่วนที่ลานบ้าน จูต้ากับจูเอ้อร์ช่วยกันทำความสะอาดพวกเลือดหมูและขนหมู ทั้งหมดนี้สามารถส่งลงไปใน ‘บ่อปุ๋ยหมัก’ เพราะล้วนแต่เป็นวัตถุดิบที่ดีในการทำปุ๋ยหม
