ัก
ตอนที่คนขายเนื้อแซ่หลี่กินเข้าไปคำแรกก็ตกตะลึง “นี่มันคืออะไร?!”
“อ้อ มันคืออาหารที่บ้านข้าทำ ยายแก่ให้ลูกสะใภ้ทำให้” จูเหล่าโถวไม่ได้เข้าครัว ดังนั้นเขาจึงไม่รู้เช่นกันว่ามันทำอย่างไร เพียงแค่กินมันและคาดว่าเหมือนจะเป็นถั่วลิสงที่ภายนอกห่อด้วยของจำพวกกากถั่ว
“ข้างในแข็งขนาดนี้เป็นถั่วชนิดไหนกัน ถึงเคี้ยวแล้วอร่อยขนาดนี้?” หลังจากคนขายเนื้อแซ่หลี่กินไปไม่กี่เม็ดก็เกิดลังเลที่จะกินต่อ
ถึงจะดูหน้าไม่อายต่อเจ้าบ้าน แต่พอนึกถึงลูกที่บ้านก็ยังเปิดปากอย่างหน้าหนาว่าอยากเอากลับบ้านไปสักหน่อย
“มีถั่วหลายชนิดและหลายรสชาติ” จูเหล่าโถวก็กินไปสองสามเม็ด “เป็นเมล็ดพืชที่ปลูกไว้เป็นปกติ ยายแก่ฉวยโอกาสตอนที่ข้าไม่ได้สนใจ หยิบเมล็ดออกไปห่อด้วยกากถั่วแล้วทำเป็นอาหารว่าง ถ้าเจ้าชอบก็ห่อกลับไปสักหน่อยสิ เจ้ารอเดี๋ยวนะ ข้าจะไปเอาถุงใบเล็ก ๆ มาให้”
“ไม่ต้อง ๆ ข้าเอาใส่ไว้ในแขนเสื้อก็ได้”
“อย่าเลย กากถั่วนี่ถ้าไปสัมผัสโดนจะหลุดออกได้ง่าย ๆ ใช้ถุงนี่แหละ” จูเหล่าโถวเข้าไปในห้อง หยิบถุงใบเล็ก ๆ ใบหนึ่งขนาดเท่าฝ่ามือที่ทำจากใบไผ่ตากแห้งออกมา ก่อนจะส่งให้คนขายเนื้อแซ่หลี่ “อันนี้แหละ”
“ใช้สิ่งนี้ได้จริงหรือ” คนขายเนื้อแซ่หลี่สองจิตสองใจ ถึงอย่างไรเขาก็เป็นแขกบ้านคนอื่น ถ้าเทใส่มาหมดมันก็จะ ‘น่ากระอักกระอ่วน’ ต่อพวกเขาสองคนที่นั่งอยู่ตรงนั้น
เขาเทส่วนของตัวเอง และจะกินน้อยลงหน่อย
“ดึงสายรัดตรงนี้สักหน่อยก
