บทที่ 181 ฆ่าหมู (1)
เมื่อเห็นน้ำตาลจำนวนมากขนาดนั้นถูกเทลงไปในของเหลวสีดำ หัวใจของหลิวซื่อก็เจ็บปวดเป็นอย่างมาก
น้ำตาลเป็นของดีที่ราคาแพง
ในช่วงเทศกาลตรุษจีน บ้านไหนได้ซื้อมาสักหน่อยก็เป็นเรื่องที่น่าดีใจมากแล้ว พวกเขาที่ซื้อมาได้แล้ว แต่แม่สามีกลับเอามาเทลงไปในสิ่งนี้
เย่อวี๋หรานผสมจนเข้ากันแล้วก็ตักออกมาชิมเล็กน้อย “ยังขาดอีกหน่อย แต่ก็ถือว่าเอาไปใช้ได้แล้ว ทุกคนรออีกสักพักก็เอามันไปตาก ใช้เวลาประมาณครึ่งเดือน คอยดูด้วย อย่าทำให้มันสกปรกหรือหกเลอะเทอะ พวกเราจะยุ่งกันไปสักสี่เดือน และจะให้มันมาพังทีหลังไม่ได้”
ยุ่งกันมาตั้งแต่ช่วงเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วง จนถึงตอนนี้ที่ต้องฉลองตรุษจีนก็เป็นเวลาเกือบสี่เดือนแล้ว
“เจ้าค่ะท่านแม่” หลิ่วซื่อมองไปที่ถังน้ำใบใหญ่ และปฏิญาณกับตัวเองว่าจะดูแลมันให้ดี
“ท่านแม่เจ้าคะ รสชาติเป็นอย่างไรหรือ ข้าขอลองชิมได้หรือไม่?” หลี่ซื่อฉวยโอกาสเข้ามาผสมโรง พอเห็นฉากนี้ก็รู้สึกตะกละขึ้นมา
ปากของเย่อวี๋หรานกระตุก แต่ก็ยังตักขึ้นมาเล็กน้อยแล้วให้นางชิมคำหนึ่ง
“ท่านแม่เจ้าคะ ทำไมมันถึงเค็มนิด ๆ ล่ะเจ้าคะ? แต่รสชาตินี้อร่อยจริง ๆ …” เทียบกับคนอื่นแล้ว เห็นได้ชัดว่าหลี่ซื่อมีความกล้าหาญมากกว่าเล็กน้อย ในปากนางยังคงอมไว้อยู่นานสองนาน
“อร่อยแน่นอนอยู่แล้ว ถ้ามีสิ่งนี้ ธุรกิจอาหารของพวกเจ้าจะดียิ่งขึ้น และยังสามารถขายแยกได้อีกด้วย” เย่อวี๋หรานให้ลูกสะใภ้ลองชิมดู แล
