บทที่ 178 จางเยียนฆ่าแม่เฒ่าเหมย?!
“ไม่ใช่ พวกข้าไม่ได้มาต่อยตี พวกข้าแค่…” เหมยถงซานก้มหน้าต่ำลงอย่างไร้สาเหตุ
เดิมทีแผนการของพวกเขาคือการข่มขู่คนสกุลจู ถ้าไม่ยอมจ่ายเงินชดเชยให้ พวกเขาก็ค่อยลงไม้ลงมือ
แต่คิดไม่ถึงว่าพวกเขายังไม่ทันได้เอ่ยขึ้นมา ฝ่ายตรงข้ามกลับกล่าวขึ้นอย่างตรงไปตรงมาเสียก่อน แม่จะเล่น (ต่อยตี) เป็นเพื่อนเจ้าเอง จะเอาหรือไม่?
เหมยถงซานอยากร้องไห้ พวกข้าแค่อยากได้ค่าชดเชยเล็กน้อย เหตุใดจึงยากเย็นนัก?
เย่อวี๋หรานไม่รอให้เขาพูดจบก็ควงมีดในมือจนหมุนติ้ว และเอ่ยเสียงต่ำว่า “ก็แค่อะไร?”
“ก็แค่…” แค่อยากได้เงินค่าชดเชยอย่างไรเล่า
“เลิกอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ได้แล้ว ตกลงมาทำอะไรกันแน่ เจ้าเลือกเอาสักอย่าง? ตัดสินใจไม่ได้ก็วางอาวุธลง พวกเรามาค่อย ๆ เจรจากัน” เย่อวี๋หรานเคาะมีดในมือ เหมือนกำลังทดสอบว่าใบมีดนี้คมพอหรือไม่ “แน่นอน ถ้าพวกเจ้าไม่เต็มใจวางอาวุธ แต่อยากเจรจากับมีดในมือข้า ข้าก็ไม่ว่าอะไร พอดีเลย ข้าก็อยากทดสอบดูเหมือนกันว่ามีดในมือข้าเร็วพอหรือไม่ สามารถตัดกระดูกคนได้ในพริบตาหรือเปล่า…”
ทันใดนั้น ไม่รู้ว่าใครในกลุ่มคนสกุลเหมยไม่กุมอาวุธในมือเอาไว้ให้ดี จึงทำท่อนไม้หลุดมือเสียได้
“ไม่ใช่นะ! หลุดมือ หลุดมือเฉย ๆ…” เขารีบร้อนอธิบายพลางทำท่าจะเก็บขึ้นมา
เขายังไม่ได้เก็บขึ้นมาก็ได้ยินใครอีกคนกล่าวว่า “ช่างเถอะ ไม่ต้องเก็บแล้ว พวกเราก็ไม่ได้มาวิวาทกันเสียหน่อย ถงซานเอ๊ย เจ้าก็เล
