บทที่ 177 สกุลเหมยมาเยือน
เรื่องครึกครื้นแบบนี้จะขาดหลี่ซื่อไปได้อย่างไร?
ก่อนหน้านี้เป็นช่วงอยู่ไฟ นางจึงไม่มีทางเลือก คราวนี้เรื่องมาเกิดถึงหน้าเรือนแล้ว นางจะยอมพลาดไปได้หรือ หลี่ซื่อส่งซานเป่ากับซื่อเป่าให้จูปาเม่ยเสร็จก็รีบวิ่งเข้าห้องครัวไปคว้ามีดออกมายัดใส่มือเย่อวี๋หราน “ท่านแม่ มีดของท่านเจ้าค่ะ”
เย่อวี๋หรานมุมปากกระตุก รูปลักษณ์ของข้าแลดูองอาจขนาดนั้นเลยหรือ?
“หาม้านั่งที่ไม่ใช้แล้วมาสักตัว หรือขนไม้กระดานออกมาก็ได้”
ไม่ต้องให้เย่อวี๋หรานลงมือ หลินซื่อก็รีบยกมาให้ทันที “ท่านแม่ อันนี้ใช้ได้ไหมเจ้าคะ?”
“ได้ เอาอันนี้แหละ” เย่อวี๋หรานไม่ได้จะเอามานั่ง นางย่อมไม่สนใจอยู่แล้วว่ามันจะพังหรือไม่พัง นางหันมาบอกหลี่ซื่อที่กระโดดมาร่วมความครึกครื้นให้กลับเข้าห้องไป
“ท่านแม่ ข้าไม่กลับไปดีกว่าเจ้าค่ะ ข้าแข็งแรงบึกบึนเอาเรื่องอยู่นะเจ้าคะ” นางหาไม้กวาดอันหนึ่งมาถือไว้ทันที
เย่อวี๋หรานไม่รู้จะพูดอย่างไรจริง ๆ “เจ้าเป็นแม่คนแล้ว จะมายุ่งกับเรื่องนี้ได้อย่างไร?”
หลี่ซื่อเผยสีหน้าใสซื่อบริสุทธิ์
“เอาเถอะ ใครก็ได้ ช่วยไปตักน้ำเย็นมาให้ข้าหน่อย”
“ท่านแม่ เอาน้ำเย็นมาทำไมหรือเจ้าคะ?”
“ให้ไปตักก็ตัก จะพูดมากทำไม?”
เพิ่งตักน้ำเย็นมาได้ เย่อวี๋หรานก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวดังมาจากนอกประตูเรือน รีบบอกให้ลูกชายลูกสะใภ้ยืนเรียงหน้ากระดานให้แลดูมีมาดน่าเกรงขามสักหน่อย
ไม่ใช่ครั้งแรกที่ต้องยืนแบ
