บทที่ 175 ชันสูตรศพ
ผู้อาวุโสและเจ้าหน้าที่ทางการพาเย่อวี๋หรานไปดูศพแม่เฒ่าเหมย
เนื่องจากช่วงเย็นวานนี้ฝนตกหนัก ร่างแม่เฒ่าเหมยเปียกชื้นไปหมด ทำให้แลดูน่ากลัวอยู่บ้าง
แต่ก็พอมองออกว่าสภาพดั้งเดิมของแม่เฒ่าเหมยก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เป็นต้นว่ารูปกายผ่ายผอมแห้งกรัง นิ้วมือที่ราวกับกิ่งไม้แก่ ๆ ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงไม่ได้รวบไว้ รวมถึงรอยยุบบนกะโหลกศีรษะที่มองแล้วชวนให้ขนลุก…
เย่อวี๋หรานมองแวบเดียวก็รู้สึกเหมือนว่าเย็นนี้ตนเองอาจต้องฝันร้ายเสียแล้ว แต่นางพยายามข่มความพรั่นพรึงในใจ บังคับให้ตนเองมองร่างแม่เฒ่าเหมยตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
“มองอะไรออกหรือไม่?” เจ้าหน้าที่ทางการถามด้วยความสนใจ
มือของเย่อวี๋หรานถือแท่งไม้เล็ก ๆ ชี้ไปยังตำแหน่งหนึ่ง “รอยแผลบนศีรษะน่าจะเป็นอาการบาดเจ็บที่ทำให้ถึงแก่ชีวิต เมื่อวานฝนตก บางทีอาจตายในที่เกิดเหตุ ทั้งยังเป็นไปได้ว่าอาจเสียเลือดมากจนถึงแก่ความตาย…แต่บาดแผลถูกชำระจนสะอาดหมดจดเช่นนี้ เวลาเสียชีวิตสมควรอยู่ในช่วงที่ฝนตก ไม่น่าคลาดเคลื่อนไปมากกว่านี้”
เจ้าหน้าที่ทางการและผู้อาวุโสผงกศีรษะ
“ข้าไม่เคยเห็นแม่เฒ่าเหมยมาก่อน ไม่รู้ว่าเมื่อก่อนนางก็ผอมโซเช่นนี้ใช่หรือไม่ แต่สภาพของนางไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เหมือนกับหิวโหยอย่างรุนแรง” เย่อวี๋หรานชะงักไปเล็กน้อยแล้วจึงกล่าวว่า “แต่ถ้าข้าจำได้ไม่ผิด ตอนที่แม่เฒ่าเหมยเช่าครรภ์ของสะใภ้สามบ้านข้า นางให้ค่าตอบแทนเป็นหมูตัวหน
