ไลข้อมืออันนั้นเอาไว้ใต้เท้า เพราะนางจำได้ว่าจางเยียนเคยขอกำไลจากจูปาเม่ย
ครั้นนึกถึงจางเยียนที่ไม่ได้กลับมาตลอดคืน ส่วนลึกในจิตใจของนางก็ได้คำตอบแล้ว
แต่นางไม่อาจปล่อยให้กำไลข้อมือนี้ปรากฏขึ้นใกล้ร่างแม่เฒ่าเหมย เพราะไม่อย่างนั้นนางก็ไม่อาจอธิบายได้ว่าเหตุใดจางเยียนที่ถูกสกุลจูหย่าขาดไปแล้วจึงมีกำไลข้อมือของจูปาเม่ย?
เช่นนี้ผู้คนก็จะคิดเชื่อมโยงมาว่าช่วงที่จางเยียนหายตัวไป นางไปอยู่ที่ไหนกัน
ถ้านางอยู่ที่เรือนสกุลจู อย่างนั้นทารกในครรภ์ของนางก็…
ช่วงเวลาเท่านี้เพียงพอให้จางเยียนคลอดบุตรในเรือนสกุลจู
เย่อวี๋หรานไม่อาจปล่อยให้คนอื่นนำเรื่องนี้มาเชื่อมโยงกับซานเป่าหรือซื่อเป่า เรื่องเหล่านี้น่ากลัวเกินไปสำหรับเด็ก ๆ
“เช่นนั้นข้ามีคำถามข้อหนึ่ง ในเมื่อแม่เฒ่าเหมยถูกคนสกุลเหมยขังเอาไว้แล้ว เหตุใดนางจึงมาปรากฏตัวที่หมู่บ้านสกุลจู?” เย่อวี๋หรานถาม “นางหนีออกมา หรือถูกปล่อยออกมา? ทุกคนล้วนรู้กันว่าแม่นางสกุลจางถูกสกุลจูของข้าหย่าขาดไปแล้ว นางกลับยังมาปรากฏตัวที่หมู่บ้านสกุลจู…นี่ทำให้ข้าอดสงสัยไม่ได้ว่า เป็นไปได้หรือไม่ที่จะมีคนบอกนางว่าจางเยียนอยู่ที่นี่?”
เพื่อไม่เป็นการเปิดโปงตนเอง เย่อวี๋หรานจึงชิงเอ่ยถึง ‘จางเยียน’ ขึ้นมาเอง พร้อมกันนั้นก็เน้นย้ำว่าจางเยียนไม่ได้อยู่ที่หมู่บ้านสกุลจู
เจ้าหน้าที่ทางการและผู้อาวุโสประจำหมู่บ้านพลันนึกถึงเรื่องราวบางประการ
ตอนนั้นแม่นางจางหายตัวไปจากเรื
