บทที่ 174 เบาะแสของฆาตรกร
หญิงปากสว่างคิดถึงว่าคราวก่อนหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ฟันประตูเรือนของจูถงฮว่าอย่างโหดเหี้ยมเพียงใด จิตใจก็พลันสั่นสะท้าน
“ได้ยินหรือยัง?” เย่อวี๋หรานเลิกคิ้วถาม
“ได้…ได้ยินแล้ว…” หญิงปากสว่างอ้างว่าตนเองอุ่นอาหารทิ้งไว้บนเตา จากนั้นก็รีบร้อนจากไปหัวซุกหัวซุน
หญิงปากสว่างจากไปแล้ว แต่ข่าวคราวที่นางนำมาแจ้งยังอ้อยอิ่งอยู่ในเรือนสกุลจู
ข่าวการเสียชีวิตของแม่เฒ่าเหมย ผนวกกับเมื่อวานนี้จางเยียนไม่ได้กลับมาทั้งคืน เย่อวี๋หรานก็บังเกิดความรู้สึกไม่ชอบมาพากล
หากแต่นางก็ยังคงส่งสายตาสงบนิ่งให้จูซาน แล้วบอกให้ทุกคนกินข้าวเสร็จก่อนค่อยพูด
เนื่องจากไม่ทราบสถานการณ์จริงโดยกระจ่าง หลังกินข้าวเสร็จ เย่อวี๋หรานจึงส่งลูกชายลูกสะใภ้ที่มีไหวพริบสักหน่อยออกไปสืบข่าว แต่เรื่องที่ได้รู้มากลับไม่ใช่ข่าวดีอะไรเลย
ไม่รู้ว่าคำพูดของหญิงปากสว่างบังเกิดผลขึ้นมา หรือคนคิดกันเช่นนั้นจริง ๆ มีคนจำนวนไม่น้อยนำการตายของแม่เฒ่าเหมยมา ‘เชื่อมโยง’ กับสกุลจู คิดว่าเป็นฝีมือของครอบครัวสกุลจู
“ท่านแม่ ทำอย่างไรดีเจ้าคะ? พวกเขาล้วนพูดกันว่าพวกเราเป็นคนทำ” หลิวซื่อตื่นตระหนก
“ไม่ได้ทำก็คือไม่ได้ทำ พวกเจ้าจะตื่นตระหนกไปทำไม?” เย่อวี๋หรานถลึงตาใส่นางและคนอื่น ๆ “ต่อให้สวรรค์อยากจะคิดบัญชีใครก็ไม่มีทางมาลงกับพวกเรา เรื่องนี้ใครเป็นคนก่อก็ต้องให้คนนั้นเป็นคนรับผิดชอบ”
เย่อวี๋หรานชิงไปหาเจ้าหน้าที่ทางการกับผ
