ู้อาวุโสประจำหมู่บ้านก่อนที่คนสกุลเหมยจะมาเยือน เพื่อถามพวกเขาว่าฆาตกรที่สังหารแม่เฒ่าเหมยเป็นใคร
อีกด้านหนึ่ง คนสกุลเหมยทราบข่าวแล้ว
เหมยเหล่าต้าตะคอกใส่ภรรยาของเขา “เมื่อวานข้าให้เจ้าไปตรวจดูว่าขังแม่เฒ่าเหมยไว้แน่นหนาดีหรือยังแล้วไม่ใช่เรอะ? ตอนนี้เป็นอย่างไร เกิดเรื่องแล้วหรือไม่”
ภรรยาของเขามีสีหน้าโกรธกริ้ว “ฝนตกหนักแบบนั้น ทำไมเจ้าไม่ไปดูเองล่ะ? แล้วข้าก็ไม่ได้ทำให้แม่เฒ่าเหมยตายเสียหน่อย เจ้าก็ไปหาตัวฆาตกรเองสิ”
“หยุดทะเลาะกันได้แล้ว” เหมยถงซาน หลานชายแม่เฒ่าเหมยตะโกน “หมู่บ้านสกุลจูส่งคนมาแจ้งพวกเราให้ไปรับคน พวกเราก็คุยกันหน่อยว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร”
“จัดการอย่างไรหมายความว่าอะไร? แม่เฒ่าเหมยตายอยู่ในเขตหมู่บ้านสกุลจู ก็คงเป็นฝีมือของคนหมู่บ้านสกุลจูอยู่แล้ว แน่นอนว่าต้องให้หมู่บ้านสกุลจูเป็นฝ่ายชดเชย” เหมยอี้หาได้สนใจการตายของแม่เฒ่าเหมยสักนิด เขาก็แค่คนเหลวแหลกที่สนใจว่าตัวเองได้กินอิ่ม คนอื่นในครอบครัวจะหิวก็ไม่เป็นไร เมื่อได้ยินเรื่องนี้ก็รู้สึกว่าตนเองคงหาผลประโยชน์ได้บ้างจึงกระโดดเข้ามาร่วมด้วย
เหมยถงซานมองเขาตาขวาง “เจ้าไสหัวไปให้พ้น”
“จะได้อย่างไร? ข้าก็เรียกนางว่าท่านอาเหมือนกัน เกิดเรื่องกับนาง ข้าจะไม่ช่วยอีกแรงได้หรือ?” เหมยอี้ไม่พรั่นสักนิด เพราะเขาไม่คิดว่าตนเองจะสู้เหมยถงซานไม่ได้
เหมยถงซานขมวดคิ้ว ไม่รู้เลยว่าใครเรียกเจ้าบ้าคนนี้มา
คนทั้งห้องต่างไม่ยอ
