มรับ “ข้าไม่ได้เรียกมานะ”
“ข้าก็ไม่ได้เรียกเหมือนกัน”
“ไม่ใช่ข้าแน่ ๆ”
……
“พอเถอะ ไม่มีใครเรียกทั้งนั้น ข้าได้ยินจึงมาเอง ไม่ได้เรอะ?” เหมยอี้พูดต่อ “เห็นหรือยัง เพื่อเรื่องแม่เฒ่าเหมย รองเท้าข้าสกปรกหมดแล้วนะ ถึงตอนนั้นข้าจะให้หมู่บ้านสกุลจูชดเชยรองเท้าคู่ใหม่ให้ข้า”
ทุกคนมองไปยังรองเท้าที่เก่าโทรมจนไม่อาจใช้งานได้ตั้งนานแล้วคู่นั้นของเหมยอี้ ต่างก็หมดคำจะพูด “…”
แต่คำว่า ‘ชดเชย’ ของเหมยอี้ตรงใจคนทั้งหมดพอดี ไม่ได้ประโยชน์ไม่ลงแรงคือลักษณะเฉพาะของคนสกุลเหมย
พวกเขาอยากหาผลประโยชน์จากเรื่องนี้จริง ๆ
เจ้าหน้าที่ทางการและผู้อาวุโสประจำหมู่บ้านสกุลจูกำลังคุยเรื่องนี้กันอยู่พอดี อย่างไรเสียการที่จู่ ๆ ก็มีคนตายปรากฏขึ้นในเขตปกครองของตนเอง ไม่ว่าสำหรับใครล้วนไม่ใช่เรื่องดี
พวกเขาได้ยินแล้ว ชั่วเวลาประเดี๋ยวเดียวก็มีคนลือกันว่าเป็นฝีมือของครอบครัวสกุลจู
เจ้าหน้าที่ทางการครุ่นคิด “ท่านคิดว่าพวกเขาเป็นคนทำหรือไม่?”
“จากนิสัยของหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ก็ยากจะบอกได้” ผู้อาวุโสกล่าวเป็นเชิงกังขา “หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์อารมณ์ร้อน ถ้าบังเอิญเจอกันระหว่างทางหรือไปยั่วโมโหนางเข้า ก็เป็นไปได้ว่าจะชักมีดออกมาด้วยโทสะ”
“ท่านคิดว่าน่าจะเป็นการฆ่าคนโดยไม่เจตนา?” เจ้าหน้าที่ทางการนึกถึงสภาพศีรษะที่ยุบเป็นโพรงตอนพบศพแม่เฒ่าเหมยก็ยังคงคลางแคลง
คิดว่าโพรงใหญ่เช่นนั้นไม่เหมือนถูกทุบแค่ครั้งเดียว สมควรจะทุบไปหลายครั้งมา
