บทที่ 173 ข่าวการตายของแม่เฒ่าเหมย
ฝนตกต่อเนื่องและไปหยุดตกหลังล่วงเลยเวลาอาหารมื้อเย็นมาแล้ว
แม้ฝนจะหยุดตกแต่ก็เป็นเวลากลางคืนเสียแล้ว บนพื้นทั้งเปียกทั้งลื่น คนหมู่บ้านสกุลจูไม่มีใครเต็มใจออกมานอกเรือน ต่างก็จัดแจงตนเองแต่เนิ่น ๆ ถ้าไม่เตรียมจะขึ้นเตียงไปนอน ก็นั่งล้อมวงคุยกันอยู่ในห้องโถงในเรือนของตนเอง
หลี่ซื่อกินข้าวเสร็จก็กลับห้องไปดูลูก
ต้าเป่า เอ้อร์เป่า และจูชียังคงอยู่ในห้องโถง กำลังฟังเย่อวี๋หรานสอนหนังสือด้วยกันกับคนอื่น ๆ
หลังเย่อวี๋หรานสอนไปรอบเดียวก็ส่งต่อให้จูชี ให้เขาทบทวนให้คนอื่น ๆ ฟังอีกครั้ง
เสียงท่องตำราดังก้องในเรือน ส่วนนอกเรือนกลับมืดสนิท
เย่อวี๋หรานเดินออกมาหยุดยืนอยู่ใต้ชายคาเรือน จิตใจไม่สงบ
นางไม่รู้ว่าจนป่านนี้แล้วเหตุใดจางเยียนยังไม่กลับมา นาง ‘หนี’ ไปแล้ว หรือถูกฝนกักเอาไว้อยู่ที่ไหนสักแห่งกันแน่
เย่อวี๋หรานปรารถนาให้เป็นข้อแรก นางคิดว่าจางเยียนเป็น ‘ตัวปัญหา’ คนหนึ่ง เดิมทีก็อยาก ‘ปัดภัยให้พ้นตัว’ อยู่แล้ว แต่ถ้าเป็นข้อหลัง นางไม่ส่งใครไปตามหาจางเยียนเลยเช่นนี้ ถือว่าเป็นฆาตกรทางอ้อมหรือไม่?
บางครั้งคนเราก็มีช่วงเวลาที่ขัดแย้งกับตัวเองเช่นนี้
ทั้ง ๆ ที่ไม่ชอบฝ่ายตรงข้ามแท้ ๆ แต่ก็อดจะละอายใจและรู้สึกจิตใจไม่สงบเพราะอีกฝ่ายไม่ได้
จูซานเห็นมารดาเดินออกมา ก็ทำเป็นขอตัวไปเข้าห้องสุขา ตามออกมาจากห้องโถง
“ท่านแม่ ท่านว่านางไปแล้วหรือเปล่าขอรับ?”
เย่อวี๋หร
