บทที่ 171 ฝนกระหน่ำ
“เมียเจ้าใหญ่ เมียเจ้ารอง พวกเจ้าทำให้เร็วหน่อย…” เย่อวี๋หรานยังคงออกคำสั่งอยู่ในเรือนต่อไป “เมียเจ้าสี่ ก่อนที่ฝนจะตก เจ้าก็มาช่วยสักหน่อย ถ้าฝนตกแล้ว เจ้าก็กลับเข้าห้องไปดูลูก เจ้ายังต้องให้นมลูก ไม่อาจเปียกฝน”
ความจริงแล้วไม่จำเป็นต้องให้นางออกคำสั่ง หลิ่วซื่อ หลิวซื่อ หลินซานเม่ย หลินซื่อเม่ย และหลี่ซื่อก็เริ่มทำงานกันแล้ว
เปรี้ยงงง
ฟ้าร้องดังลั่น หลี่ซื่อเพิ่งจะช่วยเก็บกระจาดได้อันเดียว ลูกน้อยในห้องก็ตกใจจนร้องไห้จ้า
“ท่านแม่ พวกท่านเก็บกันไปก่อนนะเจ้าคะ ข้าไปดูลูกสักหน่อย”
“ได้ เจ้าไปเถอะ”
จูปาเม่ยออกมาได้ไม่นานก็เจอต้าเป่า เอ้อร์เป่ากับจูชีที่กำลังเล่นกันอยู่ริมน้ำอย่างสนุกสนาน
“เลิกเล่นได้แล้ว ฝนจะตกแล้ว ต้าเป่า เอ้อร์เป่า พาอาเจ็ดของพวกเจ้าขึ้นมาเร็วเข้า ท่านแม่บอกให้พวกเจ้ากลับบ้าน!”
นอกจากพวกเขายังมีเด็ก ๆ ในหมู่บ้านอีกหลายคน จูปาเม่ยจึงบอกให้พวกเขารีบกลับเรือนไปด้วยกัน
เพิ่งเดินขบวนกลับมาได้ไม่ไกล คนในครอบครัวของเด็ก ๆ เหล่านั้นก็มาหาแล้ว พวกเขากล่าวขอบคุณจูปาเม่ยแล้วแยกย้ายกลับเรือนตนเอง
อีกด้านหนึ่ง โชคของหลินซื่อคล้ายจะไม่เลวอยู่ นางยังไปไม่ถึงเชิงเขาก็เห็นจูต้า จูเอ้อร์ จูซาน จูซื่อและจูอู่รีบลงเขามาจากไกล ๆ
“เจ้าออกมาทำไม?” จูอู่เห็นนางก็เอ่ยถาม
“ท่านแม่เห็นว่าฝนใกล้จะตก ให้ข้าเอาชุดฟางกันฝนมาให้พวกเจ้า ข้ายังเอามาเผื่ออีกสองชุด เผื่อว่าพวกเจ้า
