บทที่ 169 จางเยียนเจ้าปัญหา
พูดกันตามตรงแล้ว นี่ก็คือปัญหาเชิงตรรกะนั่นเอง
ไม่เพียงคนในยุคสมัยนี้เท่านั้น ต่อให้เป็นศตวรรษที่ 21 ในชาติที่แล้วของเย่อวี๋หราน มีสักกี่คนกันที่ไม่ชอบเป็นฝ่ายได้ประโยชน์?
ห้างสรรพสินค้าลดราคาเหลือ 9.9 หยวน ร้านผลไม้ขายผลไม้รวมมิตรถาดละ 9.9 หยวน ร้านค้าออนไลน์ขายเสื้อเชิ้ตตัวละ 9.9 หยวน…
แต่พอไปถึงจริง ๆ กลับพบว่า ของที่ท่านไม่ต้องการต่างหากที่ราคา 9.9 หยวน หรือท่านต้องซื้อของเป็นเงินจำนวนหนึ่งเสียก่อนจึงจะได้ของราคา 9.9 หยวนเป็นของแถม
ลูกค้า “…”
กานอี้เซียนถามเย่อวี๋หรานเสียงอ่อนว่า เรื่องการผลักดันปุ๋ยหมักและแปลงเพาะชำต้นกล้า นางมีแผนการในใจแล้วใช่หรือไม่
เย่อวี๋หรานมองเขาเล็กน้อยแล้วกล่าวอย่างเสียไม่ได้ “ข้าพูดไปเสียเปล่างั้นหรือ? เจ้ารอไปเถอะ ผ่านไปสักพัก พอคนในหมู่บ้านเห็นว่าพวกข้าเพาะปลูกได้ผลดีกว่าพวกเขา เห็นว่าดินในที่นาบ้านข้าอุดมสมบูรณ์กว่า เดี๋ยวก็มีคนมาสอบถามถึงเรือนเอง พวกเขามา ‘ขอ’ ข้า กับข้าประคองส่งให้พวกเขา จะเหมือนกันงั้นหรือ?”
เย่อวี๋หรานค่อนข้างรู้สึกอึดอัดใจที่กานอี้เซียนล่วงรู้สถานการณ์ในครอบครัวของตนเองรวดเร็วขนาดนี้ นางรู้สึกเหมือนกำลังถูกคน ‘สอดแนม’ เรื่องส่วนตัวอยู่
บางทีสำหรับคนในยุคสมัยนี้อาจไม่มีคำว่า ‘เรื่องส่วนตัว’ ก็ได้ แต่สำหรับเย่อวี๋หรานที่เคยมีประสบการณ์จากชีวิตที่แล้ว นางไม่ปรารถนาให้เบื้องหลังตนเองมีดวงตาคู่หนึ่งคอยจ
