ติบโตก็ต่างกัน ถ้าข้าจำไม่ผิด เมล็ดที่เติบโตเร็วที่สุดต้นนี้คือเมล็ดของต้นผักกาดขาว”
แน่นอนว่าไม่กี่วันให้หลัง คนสกุลจูก็เห็นเมล็ดพืชในพื้นที่เพาะปลูกผุดขึ้นมาทีละเมล็ด
มีบางต้นที่โตเร็ว บางต้นก็โตช้า ทำให้คนอดไม่ได้ที่จะให้กำลังใจพวกมัน “ต้นข้าง ๆ โตจนสูงขนาดนี้แล้ว ทำไมพวกเจ้าไม่รีบโตขึ้นสักหน่อยล่ะ?”
“ท่านแม่บอกแล้วว่าเมล็ดพืชต่างกัน ความเร็วในการเติบโตก็ต่างกันเป็นเรื่องปกติ” หลินซื่อพูด
“แต่ก็ยังแปลกจริง ๆ พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้รอง พวกท่านสังเกตหรือไม่ว่าพวกมันเหมือนจะโตกว่าในตอนที่พวกเราโปรยเมล็ดลงพื้นดินตรง ๆ”
หลิวซื่อพยักหน้า “ดูแล้วชวนให้คนรู้สึกสบายตา และงดงาม”
หลิ่วซื่อ “และยังช่วยลดปัญหาเรื่องการแยกต้นกล้าด้วย”
พวกผู้ชายสกุลจูก็ยืนอยู่ข้างพื้นที่เพาะปลูกและครุ่นคิดพักหนึ่ง
เมื่อก่อนตอนพวกเขาเพาะปลูก พวกเขามักจะพรวนดิน และโปรยเมล็ดลงไปตรง ๆ จากนั้นค่อยรดน้ำและใส่ปุ๋ย หลังจากพวกมันงอกขึ้นมาระยะหนึ่งก็จะแยกต้นกล้าและถอนวัชพืชทิ้ง
แต่สิ่งที่แปลกคือเมื่อแม่ของพวกเขาเปลี่ยนวิธีการเพาะปลูก ไม่เพียงแต่ไม่ต้องแยกต้นกล้าแล้วเท่านั้น แม้แต่วัชพืชก็ยังหายไปด้วย
จูซานนึกบางอย่างขึ้นมาได้ “พี่ใหญ่ ท่านยังจำได้หรือไม่ว่าท่านแม่ใช้เมล็ดพืชไปเท่าใด?”
จูต้านึกย้อนไปครู่หนึ่ง “มีเมล็ดผักกาดขาว หัวไชเท้า…”
“ข้าไม่ได้ให้ท่านนับพวกนี้ พี่ใหญ่ ท่านจำได้หรือไม่ว่าเวลาที่ท่านแม่ปลูกพืชจะนับเมล็ด
