บทที่ 165 เจ้าเจ็ดไม่ได้สมองทึ่ม
จูซื่อและจูอู่ทำแบบนี้ได้หรือ?
“พวกเจ้าลองดูเอาเอง ปกติไม่ใช่ว่าเจ้าเจ็ดเป็นคนสอนหนังสือทุกคนหรือ? แต่ไหนแต่ไรท่านแม่ก็ขี้เกียจสอนพวกเรา และให้เจ้าเจ็ดออกหน้าเพื่ออะไรเล่า? เพราะพวกเราโง่ ถ้าท่านแม่จะสอนพวกเราก็ต้องสอนตั้งหลายครั้ง แต่ถ้าเป็นเจ้าเจ็ด ท่านแม่สอนแค่ครั้งเดียวแล้วที่เหลือก็ปล่อยให้เจ้าเจ็ดจัดการก็เรียบร้อยแล้ว เจ้าเจ็ดสอนพวกเรามานานขนาดนี้ พวกเจ้าเคยเห็นท่านแม่บอกว่าเขาสอนผิดหรือ?”
จูซื่อและจูอู่ค่อย ๆ นึกย้อนกลับไป เป็นจริงตามที่พี่สามของพวกเขาพูดทั้งหมด ในตอนแรกเริ่มที่เจ้าเจ็ดสอนยังไม่ค่อยมีความยืดหยุ่นมากพอ ทั้งยังมีท่าทีงุ่มง่าม แต่เนื้อหานั้นไม่ผิดพลาดแน่นอน
แต่การฝึกฝนย่อมทำให้เก่งกาจขึ้น หลังจากเจ้าเจ็ดฝึกฝนมาระยะหนึ่งก็ไม่มีปัญหานี้อีก ตอนนี้สามารถสอนพวกเขาได้อย่างเป็นธรรมชาติแล้ว
สิ่งสำคัญที่สุดก็คือเจ้าเจ็ดเป็นคนนิสัยใจคอดี ไม่ว่าจะถามเขากี่รอบ เขาก็ไม่รู้สึกรำคาญ และตอบอย่างจริงจัง หรือก็คือเจ้าควรปรับตัวให้เข้ากับเจ้าเจ็ดที่มีลักษณะไม่รู้จักปรับตัวแต่มีความละเอียดรอบคอบตั้งแต่ต้นจนจบ
“ถ้าส่งต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าไปเข้าเรียน งั้นก็ต้องเพิ่มเป็นสองเท่า แต่ถ้าส่งเจ้าเจ็ดไปเข้าเรียนแบบนั้นจะไม่ประหยัดเงินกว่าหรือ? แน่นอนว่าเขาไปเรียนทั้งหมดมาแล้วก็ค่อยกลับมาสอนต้าเป่า กับเอ้อร์เป่า รวมถึงพวกเรา พวกเจ้าลองคิดดูว่านี่มันประหยัดมาก
