บทที่ 163 ต้าเป่าเอ้อร์เป่าแสดงความสามารถ
งานเลี้ยงครบเดือนย่อมไม่อาจให้ซานเป่ากับซื่อเป่าโดดเด่นอยู่เพียงฝ่ายเดียว
เวลานี้เย่อวี๋หรานเดิมทีก็ไม่อยากให้ทุกคนสนใจทารกน้อยสองคนจนเกินไปอยู่แล้ว จึงเรียกต้าเป่าและเอ้อร์เป่าออกมา และให้พวกเขาแสดงการ ‘ท่องตำรา’ ต่อหน้าทุกคน
“ท้องนภามืดมิด ปฐพีเหลืองอร่าม ห้วงเวหาเวิ้งว้างไร้ขอบเขต
ตะวันขึ้นแล้วลาลับ จันทรามีเต็มดวงแหว่งเว้า ดารากะพริบพรายเกลื่อนเวหน
สี่ฤดูกาลหมุนเวียนเปลี่ยนผัน วสันต์หว่านเมล็ดพันธุ์ คิมหันต์พืชพรรณเติบโต สารทเก็บเกี่ยวพืชผล เหมันต์สั่งสมเสบียงกรัง
เศษส่วนก่อเกิดอธิกมาส[1] เสียงดนตรีทั้งสิบสองปรับสมดุลหยินหยาง รักษาสมดุลแห่งฤดูกาล
มวลเมฆลอยล่องขึ้นฟ้า ปะทะไอเย็นกลั่นเป็นน้ำฝน น้ำค้างในคืนหนาว ไม่ช้าก็กลายเป็นแม่คะนิ้ง…”[2]
เสียงท่องตำราดังกังวานไปทั่วท้องฟ้าเหนือลานเรือนสกุลจู
คนไม่น้อยผุดสีหน้าเกรงขาม มองไปทางต้าเป่าและเอ้อร์เป่าราวกับมองสมบัติหายากอย่างไรอย่างนั้น
พ่อหลิ่วและแม่หลิ่วเบิกตากว้าง ไม่อยากเชื่อว่าหลานชายของพวกตนท่องตำราได้ด้วย?!
พวกเขาเคยได้ยินหลิ่วซื่อพูดถึงมาก่อน แต่ไม่ได้เก็บมาใส่ใจนัก คิดว่าสตรีผู้หนึ่งต่อให้ร้ายกาจเพียงใด แต่จะสอนอะไรได้? จวบจนบัดนี้ พวกเขามาได้ยินเด็กน้อยตัวสูงเท่าเอวท่องเนื้อหาลี้ลับในตำราด้วยจังหวะจะโคนที่ไพเราะน่าฟังกับหูตนเอง ความสะท้านสะเทือนในจิตใจนั้นไม่พูดออกมาก็สามารถรู้ได้
