บทที่ 162 แม่ยาย
“พวกท่านคุยกันเถอะ ข้าไปทำงานก่อน” เวลานี้หลิ่วซื่อไม่อยากเจอคนสักนิด นางกลับไปยังห้องครัวราวกับต้องการจะหนีอย่างไรอย่างนั้น
“พี่สะใภ้ใหญ่ของเจ้าไฉนตาแดงแบบนั้นเล่า?” แม่หลิวผลักหลิวซื่อพลางถามหยั่งเชิง
แม่หลิวเชื่อว่าสภาพความเป็นอยู่ของสะใภ้ใหญ่สามารถสะท้อนถึงชีวิตของบุตรสาวได้ในระดับหนึ่ง
เห็นได้ชัดว่าหลิวซื่อไม่ได้สืบทอดมันสมองของมารดา แต่กลับไปฉลาดในเรื่องขี้หมูราขี้หมาแห้ง “จะมีอะไรได้ คงถูกแม่ของนางคาดคั้นเอาเงินน่ะสิ”
จากนั้นก็ฟ้องมารดาของนางว่าพี่สะใภ้ใหญ่คนนี้ซื่อบื้ออย่างหาได้ยาก ไม่ง่ายเลยกว่าแม่สามีจะอนุญาตให้ลูกสะใภ้มีเงินส่วนตัวได้ แต่เงินในมือพี่สะใภ้ใหญ่กลับถูกมารดาของนาง ‘ล้วง’ ไปจนหมด
“จุ๊ ๆๆ…นางยังมีต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าช่วยหาเงินอีกแรง แต่กลายเป็นว่าตอนไปซื้อผ้าก่อนหน้านี้ นางกลับได้ออกเงินน้อยที่สุด ช่างไม่รู้จักละอายใจจริง ๆ”
“เจ้าพูดเรื่องพวกนี้ทำไม? สะใภ้สี่ที่มาทีหลังเจ้ายังคลอดลูกแล้ว ทำไมเจ้ายังไม่ตั้งครรภ์อีก?” แม่หลิวร้อนใจอยู่บ้าง นางกล่าวอีกว่า “ยาที่ข้าให้เจ้าไป เจ้าได้กินหรือเปล่า?”
“กินเกินอะไรกัน เตาไฟมีคนจับตามองตลอด ข้าจะเอาเวลาที่ไหนไปต้มเจ้าคะ?”
“ไม่ว่าอย่างไร เจ้าต้องหาโอกาสกินยาแล้วตั้งครรภ์ให้ได้ ตอนนี้ก็มีแต่เจ้ากับสะใภ้ห้าที่ยังไม่มีลูก คนเขาเข้าเรือนหลังเจ้าหลายปี ถ้าแม้แต่นางก็มีลูกแล้ว เช่นนั้นเจ้าคงได้ขายหน้ากันพอดี แม
